Comments on Zamboanga City (dot com): Female Muslim Studes wearing hijab not allowed to study

http://www.zamboangacity.com/blog/1944#comment-25

Although I’m a Muslim, and just like you Avelino I also don’t understand why they would want to learn in a place that does not reinforce their beliefs and culture.

Maybe perhaps you are right there is no other colleges that allow ‘hijab’ that’s as good as Pilar.

Maybe they were just so naive to believe that they live in a democratic country where one’s belief shall not be an obstacle in attaining the basic human rights of education.

Maybe they might have thought that if this school is ran by nuns who themselves weir some form of veil (habits) maybe they can be accommodated there.

Maybe they thought that in principle, the veil and the habit are essentially the same that promotes modesty and chastity.

Maybe they didn’t have a choice, Sir Avelino, there is no Muslim school in Zamboanga City that reaches the college level.

Maybe they were wrong to assert that the veil does not prevent them from learning and be at par with anyone.

Please excuse them for believing that they too have the right to practice their religion wherever and whenever they want.

The crux of the matter here is this: Education is not just passing of information. It is also passing the culture. Pilar is very clear about that. It wants to produce learned Christians and it is their prerogative.

As soon as these Muslims realize the purpose of education I just mentioned then they will wake up and find other alternatives and probably settle in other schools.

Nocebo Effect at Brent Hospital Zamboanga City

Nocebo effect, not placebo effect: Induced illness studied

After reading the article above from sciencedaily.com I remember my son's experience at the hands of a doctor at Brent Hospital on April of this year (2012). 

It was a terribly busy afternoon preparing for the Mindanao Islamic Education Conference 2012 when I received a frantic call from my mother telling me to come home immediately. I couldn't understand what she was saying and I kept asking her to repeat again and again. After a while my father took the phone away from her told me to come home as soon as possible because:


 "your son Khalid cut his middle finger half of its diameter". 


And so I came home and brought him immediately to the nearest hospital - the Brent Hospital. At this time the bleeding has already stopped, this brought to me comfort knowing that none of his arteries were damaged.

Soon enough we were in the Emergency Room and Khalid's middle finger was examined by the Emergency doctor who couldn't decide what to do with my son because "his finger is small". A decision was made to call a specialist surgeon, whose name we will not mention, to examine my son. After some time the doctor arrived, saw and examined my son and said:

 "He needs general anesthesia because of the terrible pain of injecting anesthesia to the finger and he has to be admitted".

Ready to do everything possible and halal for my son, I almost accepted his advice except that general knowledge informs us that general anesthesia should not be used unless really necessary. At this juncture, I sought the advice of my mother who was in the waiting room. She and I were thinking the same. It is also worth noting that at this critical time of decision making and informing consent, we were not informed about the cost of the whole process - anesthesiologist, surgeon, hospital admission and medicine. Alhamdulillah, coming from the health profession I inquired about the cost and it was between twenty to thirty thousand pesos.

Even at that time I was still ready to shoulder the cost for the sake of my son. But a little voice in my head was telling me not to because of the risk and side effects of general anesthesia to my son's health. Besides he already had a general anesthesia few years back when he was circumsized.

Going back to the treatment room, cold and dry ambiance, Khalid was lying on the plinth with a bright light shining at him. A nurse was there and of course, the doctor was there. My son was terrified upon hearing the ordeal he is about to face. That excruciating pain that the doctor was telling me in front of my son again and again brought him to shiver. He was almost crying when he heard what the doctor said.

The doctor was very insistent to do the general anesthesia emphasizing the terrible pain my son would experience. I can understand at that time what the doctor was trying to do. Patient and family education is necessary for inform consent . But the way he was doing it was to me at that time 'dubious' and at this time 'uninformed'.

Imagine yourself, a young person of twelve, being indirectly told that you will suffer the most painful experience of your life repeatedly again and again while you are lying helplessly on a treatment room with a bright light shining on you? Even now, I still feel the terror he was experiencing. At that time, my son was even refusing for them to touch his hand, what more of injection and suturing it.

I made a decision not to give general anesthesia despite the doctor's 'advice'. The nurse was ordered to 'prep' understandably for infection control. My son's eyes flooded with tears. I turned his head to me and told me to look me in the eye. The nurse damp the wound with Betadine and it was at this time Khalid was really in pain. I was almost on the brink of regret why I decided against general anesthesia.

But magically after a while the pain subsided. Then local anesthesia was given and the suturing began. At this time Khalid was calm and I was even making jokes that made him smile while the doctor was suturing his finger.

After the whole thing, I was surprised to hear what Khalid, my dear son said:

"The most painful part was administering Betadine"!

 "The injection was not that painful and I didn't feel anything during suturing".

Alhamdulillah we went home. I was driving silently. Khalid was with my mom at the back of the car. My father was at the front seat. Everyone was relaxed.

At that time, I wasn't aware of the nocebo effect. Because of the doctor's over emphasized 'education' of the possible 'excruciating' experience, my son needlessly suffered.

Current issue between China, the Philippines and US: Connecting the dots

Just my few cents on this issue without going much into details.

China is the fastest growing economy in the world today that is set to overtake the US few decades from now. Naturally, the US would do something in order to slow this trend, if not to outright reverse it. China, on the other hand doesn't want problem in its own soil so it is buffering, or widening its sphere of influence so that the trouble that the US would do, would not come to the mainland. The logical thing to do is to extend the 'battle ground' to the nearest country and there is nothing between Philippines and Hongkong except the sea. This they have to do in order to preserve the stability and social order in their country; stability and social order that prepared their economy to what it is today.

The gist is this is just an issue of preemptive measure of China in anticipation of  US bullying and in return, China is defending its territory and went a step further, bullied another small country like the Philippines (buffering) so that whatever trouble may come from the US will not affect the mainland. 

In the meantime, a country like the Philippines is dragged into this geopolitical posturing. The Filipinos should not allow themselves to be pawns of these two big countries in competition for economic dominance in the world. 

Niqabi refusing handshake with the King

The First Alien Contact

And so it was said that the most historic moment in human history will be the first ever contact between the human species and aliens. For some this is not a question of 'if' but 'when'. So historic that history will be divided by using 'precontact' and 'postcontact' instead of BC and CE.

Well if we define an alien as something extra terrestial or even extradimensional, then, humans have been in contact with the 'aliens' from the beginning. Prophet Adam alaihissalam was in 'contact' with the angels and Iblees, a jinn.

Further it is argued that these aliens are so advanced in technology that the analogy of possible fighting against them is like fighting using nuclear weapon vs. sponges, we humans of course are the ones with sponges.

Well, again, numerous hadith tells us the ability of Angels and Jinns that are supernatural well beyond the latest technology we have today. Think about how the jinns offered to transport the throne of Queen Bilqees to the palace of prophet Sulaiman.

Historic? Yes so historic these first contacts have been that human history always changes once they happen. When Angel Gabriel came into first contact with the prophet Muhammad, the first chapter of the Quran was revealed. This first event unfolded the the rise of Islamic civilization that spread to east and west and paved the way of lifting out Europe from its Dark Age into its Renaissance.

My main point is that this first contact is not a novel idea to the Muslims and perhaps to the believers of heavenly revealed religions. This idea that beings with higher abilities would come one day to Earth and save us from our self destruction have been done time and over again.

"And I have sent a messenger to every nation proclaiming worship only Allah and avoid worshipping false gods" (Quran 16:36)

The Fiqh of Muslim Minorities

Bismillah walhamdulillah wassaltu wassalamu 'ala Rasoolillah

Islam

There is an All-Knowing All Merciful Lord of the Universe who created human beings on earth although He knew that they will spill blood (Quran 2:30). He placed them therein in order to be His khalifa and should they fufill this, then they would be fulfilling the purpose of their creation - to worship Him alone. In return, Allah sent prophets and messengers (16:36) in order to remind mankind, time and again, about their purpose on this earth.

Maqaasid as Shariah (Objectives of Islamic Law)

The prophets and messengers on the other hand have other secondary missions as well. They also brought laws so that the worship of Allah alone is established and sustained. The Ulama (scholars) of Islam have deduced a number reasons why the Shariah was brought by the prophets. The objectives of Shari'ah are the preservation of:

1. Religion
2. Life
3. Lineage
4. Intellect and Property

The Madhahib (sing. Madhhab) evolved inside Muslim Civilization

The Shari'ah is like a blueprint, if you will, from which all the laws, rules and ordinances can be derived. The Shari'ah is immutable yet its application might differ from place or time. Just like the prophets' laws differ in some aspects because they existed in different places and time, the application of Shari'ah of Prophet Muhammad in different parts of Muslim lands might also differ from place and time. This application of Shari'ah can be called Fiqh and as we all know, the Muslim Ummah have different 'Fiqhs' throughout the history of Islam.

But we are living in a time so different from the time when the Madhaahib evolved. Imam Abu Hanifa, Imam Malik, Imam Ash-Shafi'ee, Imam Ahmad, Imam Awzai, Sufyan Ath Thawri and many more lived and passed judgment on Islamic issues while there were living under the protectorate of Islamic 'country' where the Muslims are the overwhelming majority. Therefore, it goes without saying that not all of the issues of contemporary Muslims who are living as minorities are given light inside the books of Madhhabs.

There are many causes why there exist Muslim minorities around the world today. This includes the disintegration of the last Caliphate (Ottoman) whereby sections of Muslim areas were occupied and turned into what is now called a 'country'. Further, there were also the case of the Muslims in the Philippines where relatively small sultanates were incorporated into a country. Lastly, immigration in search of greener pastures also causes sizable Muslim minorities such as in the US and other European countries.

The Fiqh of Muslim Minorities


Muslims as minorities face many challenges in their endeavor to be worshipers of Allah. The issues of hijab, beard, Mosques and Minarets, separatism and rebellion, Islamic education, polygamy, confronting Islamophobia, Halal, election and participation in the political process and many more fall into these challenges.

This is a call

This is a call to all who were endowed with the responsibility of guiding the orphans of this Ummah, the Muslim minorities, first and foremest the Ulama from amongst them to

Some Thoughts During Breakfast

While munching cheese croissant and egg omelet bathed in hot sauce, sipping hot coffee with medium sugar and a teaspoon of coffee mate,   I thought about writing in my blog today...Just had conversation with my wife about a Youtube video of a man who insha Allah was a shaheed or martyred in the way of Allah.

Somehow this reminded me of a very subtle thought just like a video surreptitiously playing in the background inside my head. It is quite possible that somebody who would want to work for the betterment of Muslims in Southern Philippines whose ideology does not conform with the status quo might end up being murdered like Dr. Eustaqio III.

In my interrupted attempt to chronicle a semi-fiction version of my childhood and basically my life - The Hero Quest - I actually planned of ending the series with the murder of Ben (Oh sorry - spoiler alert) because he became successful in changing the status quo, that is continuing Manila hegemony over Muslims of Mindanao  by perpetuating Oligarchy, divide and rule approach for the revolutionaries, and all out war for the extremists. I think this approach might be strategically correct decades or centuries ago but now rendered outdated if not disadvantageous for both the country and the Muslims in Mindanao especially in the long run.

And then, Dr. Eustaqio was murdered! Whatever the reason(s) maybe, this confirms the video playing in my head.

Dr. Ammar Eustaqio working for Peace thru Education

Is working for peace a way to die? As paradoxical as it may sound, this is one of the first thought that crossed my mind when I heard the news of the death of Dr. Arturo 'Ammar' Eustaqio III. Although I don't know him personally and has never met him, deep inside me, I feel an inexplicable 'closeness' to him. Since the time I came to know about his conversion to Islam years ago, there was in me a degree of desire of wanting to know him more. And so I 'googled' him up and searched for his email address, sent it but I got an email failure delivery reply. At that time he wasn't still the president and UZ was still ZAEC.

As an enthusiast in  education and specifically Islamic Education, there was a subconscious process in my mind that made the connection between the personality of Dr. Ammar (may Allah have mercy on him) and the education of Muslims in Southwestern Philippines - Zambasulta area (Zamboanga, Basilan, Sulu, Tawi-Tawi). I felt that he can play a vital role in providing education to the underprivileged Muslim youth in a region where literacy rates is among lowest in the country.

At that time (circa 2005), there was an inverse relationship between my interest in education as a means of liberation and my stance towards revolution. My understanding of the Fiqh of Muslim minorities requires the Muslim to be part of the political process and nation building endeavors. When my children got bigger, the psychological demand for quality Islamic education is slowly growing in my head. This led me to a quest of looking for visionaries who shares the same sense of responsibility and urgency. Alhamdulillah for the great visions and amazing intellects of Islamic education advocates like Sherma Sappari, Warina Jukuy and Mark Santos, the Mindanao Islamic Education Conference 2012 will insha Allah transpire on the 10th of April 2012.

Now back to Dr. Ammar, he was supposedly one of the key discussants of the Focus Group Discussion in the conference. For me, it would be a dream came true to finally meet him and hear his thoughts about the role of education of Muslims in Southern Philippines. Universidad de Zamboanga, UZ, has the overwhelming number of share of enrollees in the region 9 area and a lot of Muslim students prefer UZ as their school.
But, Allah has decreed and He does whatever He wills, he was shot dead 9 days before the conference.

Searching again his name in google I came accross a PDF file entitled "Education and Peace". He eloquently expressed that servitude and slavery - in many forms -  hasn't vanished in the modern world and that education is the way to freedom. Recognizing that peace can be achieved by giving education to the underprivileged, he wrote:

'The more “underprivileged” are granted access to educational opportunities, the less “discontents” there will be.'

 To me, and probably for others as well, I believe that Dr. Ammar, or 'Sir Archie' practiced what he preached. Unlike those who just talk of peace, he practiced it by allowing Muslim student in UZ more freedom to practice their religion while they undergo education and training.

To end this, I say the same thing Sir...

Education for freedom!  Let this be our battle cry in our quest for peace. 

Innalillahi wa inna ilaihi rajioon.

It's 2012

The Role of Righteous Spouse, Friends and Companion

Course: DHD 302

Student: Al Madzhar Ahmadul

HD Diploma Program

In your own words, outline the role of having righteous companions’ friends, and spouses in 600 words.

The Purpose of Creation

The importance of having a righteous companion cannot be overstated and perhaps will be understood fully when viewed from a bigger perspective of Islam on the purpose of our existence. In the age of where everything is romanticized to maximize profit in an unrestricted free market economy, love, lust and desire are promoted incessantly in subliminally driven marketing strategies. Therefore it is no wonder that one might frown or wonder that why in Islam, love is not a necessary pre requisite of marriage? Love may or may not be present at the beginning of marriage but it will be developed later on – a love that sprung from mutual respect and the winning of admiration.

In Islam, the purpose of existence is to live life in obedience to the Creator, fulfilling the responsibilities of man/woman to his/her Lord, self, parents, spouse, children, the society at large. This is accomplice by being a dutiful servant to the Lord. “I have not created the Jinn and Men except that they should worship Me” (Soorah Adh-Dhaariyat 51:56).

Marriage is half of Deen (Religion)

And so the prince marries the princess or the knights in shining armor weds the damsel in distress and they live happily ever after. Or is it?

Life is a journey of worship hence like any other journey with many pitfalls and traps, a righteous companion who constantly reminds of worship and obedience is a necessity. This does not only applies to marriage but extends towards friendship and companionship.

It is having common goals and aspirations that despite the personal difference, the relationship continues to grow because of having a common destination. It is perhaps of this and others as well, that the Prophet Sallallahu alaihi wasallam affirmed that marriage is half of our religion.

Righteous Offspring

Raising righteous children is perhaps one the biggest responsibility a person can ever have. It is a life-long commitment that consumes one’s health and wealth. Perhaps for the poor and the middle class, it is the single most expensive investment materially. Parents often forget their own selves just to provide their children good education and a better opportunity in life. As though raising children is not already a daunting task, raising them according to Islamic perspective is the real challenge and obligation of the Muslim parents. It is cultivating in them the sense of constant need of and communication with the Creator. It is nurturing in them the faith that one’s action in life will be compensated – even the smallest of them. It is fostering in them the belief that there is a Merciful God who loves to forgive and loves that His servants forgive each other, and many other things.

Just like what was already mentioned, it is having a common goal in marriage that life in this troubled world can be more harmonious. If the husband and wife have different goals and visions for their children, then, peace and harmony at home will be elusive.  Islamic identities are not just accomplished by sending our children to Islamic schools but it is primarily forged at home.

Society

The graphic contrast between the Islamic ideals and the reality of the world can never be more visualized than today’s multimedia driven world. A responsible Muslim who is engrained with the teachings found in the Qur’an and specifically in Soorah Al-Asr, that states that humankind are in loss except those who believe, do righteous good deeds, enjoins one another in truth and enjoins one another in patience (Qur’an 103:1-3), will never be truly at rest when he is surrounded by polytheism, injustices and immorality.  If like minded Muslims aggregate into neighborhoods or groups that have a common goal, they will have more chances of affecting the society. Therefore a strong Muslim community should be at the forefront in enjoining good and prohibiting evil, and in nation-building endeavors and social welfare projects.  Change ultimately must come from within, from one self, family and the society, until it reaches a critical mass where change is not only dreamed but effectuated.

Ang Pag-aayuno at ang Pang-espirituwal na Kadalisayan

 

 

Bismillah walhamdulillah wassalatu wassalamu ‘ala Rasoolillah

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ

O kayong mga sumasampalataya! Iginawad sa inyo ang pag-aayuno katulad ng pag-gawad nito sa mga nauna sa inyo, nang sa gayon kayo ay maging mga Muttaqoon.

Ang layunin ng pag-aayuno ay upang magtamo ng Taqwa o a pagiging may kamalayan sa Diyos at pagkatakot kay Allah. Ang kakayanan upang masugpo ang mga pasaway na kalikasan ng sarili, sa isang banda, at ang pag-linang ng lakas ng sarili, sa kabilang banda, ay lubos na kailangan sa kaparaanan ng paglilinis ng kaluluwa. Ito ay dahil sa panahon ng pag-ayuno sa Ramadan, maraming mga pagkakataon, biyaya at mga kaparaanang maaring makamtan at magamit nang ang kaluluwa ay malinisan.

Una, ang pagpatawad ng kasalanan ay may positibong naidudulot sa paglinis ng kaluluwa. Ang pagipon ng mga kasalanan ng nagdaang taon ay nagdudulot sa kunsensya ng endless guilt at ang pakiramdam na ang kasalanan ay napapatawad ay nagbibigay ginhawa sa napapagod na puso. Hindi ka ba nagtataka na kung papaano hindi makatulog ang mga tao sagabi sapagkat sila ay nakapinsala sa iba o di kaya’y nakipag-away sa iba? Ang mabigat na pasanin na ito sa kaluluwa ng nananampalataya ay natatanggal kapag may pagkakasunduan na muli. Kagaya nito, si Allah swt, dahil sa kanyang awa, ay nagpapatawad sa mga nag-aayuno na nagsasanhi naman ng paghupa ng masamang pakiramdam mula sa kanyang nagdaang kasalanan laban kay Allah. Sinabi ni Propeta Muhammad:

من صام رمضان ايمنا و احتصابا غفر له ما تقدم من ذنبه

Ang sinuman ang nag-ayuno sa buwan ng Ramadan, habang siya ay may Iman at may Ihtisab, ang kanyang nagdaang kasalanan ay papatawarin para sa kanya.

Ang hadeeth na ito ay nagbanggit ng dalawang saligan/kundisyon upang mapatawad ang mga kasalanan. Una, ang nag-aayuno ay dapat na Mu’min. Ang Al- Ihtisab naman ay may tatlong kahulugan: pagkakaroon ng matatag na panindigan, pag-asa sa gantimpala at pagiging malugod sa gawain (ng pag ayuno) na hindi tinuturing na ang gawain na ito ay isang mabigat na pasanin.

Pangalawa, dapat ay maramdaman niya na gumagawa siya ng isang bagay na lubhang mahal at natatangi kay Allah. Ang bawat Gawain ng apo ni Adan ay katumbas ng sampu hanggang pitong daan bilang, liban lang sa pag-aayuno na gagawaran ng gantimpala ni Allah, Al Kareem ang Higit na Mapagbigay.

Pangatlo, dinadalisay ang espiritu ng pag-aayuno sa paglinang ng napakahalagang katangian ng pagkamatiisin. May tatlong uri ng pagiging matiisin: Pagiging matiisin sa pagtupad ng mga obligasyon, pagiging matiisin sa pag-iwas sa mga ipinagbabawal at ang pagiging matiisin sa panahon ng kalamidad. Ang lahat ng tatlong ito ay nasasanay sa nag-aayunong tao sa pamamagitan ng pagsagawa ng mga obligasyon ng mga gawain ng pag-aayuno, pag-iwas sa mga masasama, madudumi, walang saysay, at makasalanang mga gawain at ang pagigiing matiisin sa mga paghihirapan na maaring maganap habang nag-aayuno.

Pang-apat, ang pag ayuno ay nagpapaaalala sa tunay na dahilan ng paglikha at ng diwa ng Islam. Na sa pag-samba kay Allah, di maiiwasan na sumuko sa Kanyang Kagustuhan muna; na mauuna muna si Allah bago ang sariling hangarin. Lalo na sa mga nakatira sa mga bansang di-Muslim na nakakadama ng tukso na kung saan ang lahat ay kumakain at umiinom habang ikaw ay nagpipigil sa sarili dahil gusto mong sundin ang kagustuhan ni Allah.

Panglima, ang lahat ay tila bagang bumabagal sa buwan ng Ramadan (lalo na sa mga bansang Muslim), at karaniwan na (ang mga tao) ay walang lakas ng gumawa ng mga bagay na walang kabuluhan. Samakatuwid, magkakaroon ng maluwag na panahon ng mag-isip at mag-muni muni. Ito ay nagbibigay sa isang tao ng maraming panahon ma mag-isip tungko sa kanyang buhay at marahil sa mga kasamaan na kanyang nagawa.

Pang-anim, ang pagdama at pag-gawa ng isang gawain ay tunay na nagbibigay ng kasiguraduhan kaysa sa pag-saksi lamang. Ilang ulit na tayong nakakita ng mga larawan ng mga malnourish na bata as Afrika at nakadama tayo ng awa sa kanila, subalit di pa rin natin mararamdaman kung papaano magutom at makatikim ng sakit ng gutom sa ating tiyan. Ito ay dapat na magdudulot sa atin na maging mapagsalamat sa mga biyaya ni Allah.

Pangpito, ang pag-aayuno ay nakakatulong upang makamit natin ang ating potensyal bilang tao. Mayroong iilan sa atin na nag-iisip na ang mga obligasyon at ipinagbabawal sa Islam ay napakahirap o hindi maaring ipatupad lalo na sa mga di-Muslim na lipunan kaya’t ating hinahayaan ang ating sarili na gumawa ng mga Haram na gawain dahil iniisip natin na wala na tayong magagawa hinggil dito. Subalit sa Ramadan, hindi lang ang haram ang ating iniwasan, ngunit pati na rin ang Halal. Kung may kakayanan tayong umiwas sa mga pinapahintulutan, papaano pa kaya ang mga ipinagbabawal. Ito ay higit na totoo sa mga naninigarilyo! Katunayan ang pag-ayuno ay pagsasanay sa unti-unting pag-iwas sa nakakahumaling na epekto ng paninigarilyo.

Pangwalo, ay ang pagtungo kay Allah at pag-unawa ng pangangailangan sa Kanya. Kapag babawiin ni Allah ang ating pangunahing pangangailan bilang mga tao, sino ang makakatulong sa atin? Isipin natin na tatanggalin ni Allah ang ating panlasa o pagkabusog. Dahil tayo ay ipinanganak na buo ang ating pandama at mga kamay at paa, tayo ay nakakalimot na sa katiyakan ito ay hindi naman talaga atin. Ang katotohanang ito ay maliwanag na matutunghayan sa mga taong may sakit tulad ng Stroke na paralisa ang kalahati ng katawan. Ang kanyang kalahating katawan ay nakakabit parin sa kanya, nakikita niya ito, subalit hindi ito ay kayang igalaw at minsan ito pa ay hindi niya nararamdaman na nandoon pa rin. Subhanallah!

Pangsiyam, narinig na natin ang hadeeth ng Propeta: “Ang sinuman ang makapangako sa akin ng kung ano ang nasa pagitan ng kanyang balbas (dila) at ng nasa pagitan ng kanyang hita, aking ipapangako sa kanya ang paraiso”. Di mo ba nakikita? Ang pag-aayuno ay tumutulong sa atin na maging maingat sa ating mga sinasabi at maging maingat sa pakikipag-ugnayan sa kabaro natin.

Pangsampu, pinapaalala sa atin ng pag-aayuno na hindi tayo narito upang kumain at uminom lamang; ika nga, ang ating pag-iral ay di lamang upang busugin ang ating makamundong hangarin; na nandito tayo para sa mas mataas na dahilan, at ito ay ang pagsamba kay Allah. Sa medaling salita, tayo ay kumakain di lamang upang tayo ay mabuhay subalit upang sumamba sa Manlilikha. Ito ay ang nag-bubukod sa atin mula sa mga moderno at secular na materiyalistik na tao na kumakain lamang upan mabuhay, o di kaya’y mas masahol pa, iilan sa kanila na nabubuhay lamang upang kumain.

Labing Isa, ang pag ayuno ay pagkakataon na mapatunayan natin kay Allah ang ating malinis na hangarin. Ang lahat ng uri ng pagsamba ay nakikita ng iba pati na ang pagkawang gawa na kung saan alam ng tumatanggap na may nag-bigay sa kanya ng patago. Subalit sa pag-aayuno, walang nakaalam kung totoo ngang nag-ayuno ka nga o patagong sumubo ng pagkain sa iyong bibig liban lamang si Allah. Ang kadalisayan sa gawain ay isang pangunahing pangangailangan sa pagtanggap ng mga gawain at tagumpay.

Labing Dalawa, natutulungan ng pag-aayuno ang sakit na ‘maghangad pa na marami’. Kapag mapag-isip isip lamang nga tao na siya ay nabubuhay sa isa’t kalahating kainan lamang sa isang araw, at ito lang ang kanyang tunay na pangangailangan. Ilan sa atin ang may ganitong sariling-gawa na pangangailangan, na gawa gawa lamang natin na ating pinaniniwalaan. Ilan sa atin ang nagsasabi na “Hindi ko kayang mabuhay kung walang smart phones o may V8 na sasakyan o tatlong palapag na bahay”? Ating ginagastos ang ating yaman sa mga bagay na hindi naman talaga pangangailangan.

Higit sa lahat, malaki ang papel ng Taqwa sa lahat ng ito. Itong lakas na gumawa ng mga ipinag uutos ni Allah, ang pagpipigil sa sarili na pumipigil sa atin upang maiwasan ang mga ipinagbabawal ni Allah sa atin, at itong pagmamahal kay Allah na nagdudulot sa atin na gumawa ng mga bagay higit pa sa Kanyang ipinag-uutos. Ang pag-ayuno sa Ramadan at ang Tarawih, ay nilalaman ang lahat ng ito, nililinis ang ating espiritu at ginagawa tayo na papalapit ng papalapit kay Allah. Sinabi ni Allah: “Ang sinuman ang may galit sa Aking kaibigan, ako ay nagpapahayag ng digmaan sa kanya. Napapalapit ang Aking alipin (tao) sa Akin sa pamamagitan ng pagtupad ng mga obligasyon na Aking iginawad sa kanya; at ang Aking alipin ay patuloy na papalapit sa Akin sa kanyang pag-gawa ng mga Sunnah na gawain hanggang siya ay Aking mahalin. At kapag mahal Ko na siya, Ako ay (nagiging) kanyang pandinig, ang kanyang paningin na kanyang nakikita, ang kanyang kamay na kanyang ginagamit, at ng kanyang paa na kanyang ipinanglalakad. Kapag siya ay hihingi sa Akin, tunay na pagbibigyan Ko siya, at kapag siya ay humingi ng kanlungan, Akin itong ibibigay sa kanya. (Bukhari)

My Idealism has ended but the Ideas have not

 

There was something nice about being young: naïve and carefree, the world at that time is a blank canvass, an undefined and boundless potential. The mind is fresh enough to perceive ideas, that are shape not by experience but by unbridled imagination. My lack of experience was compensated by insatiable hunger for information. And so I remember reading everything readable I can lay my eyes on, including the Green Book of Qadafi, supposedly, a ‘Muslim’ version of the Red Book or the Das Capital of Carl Marx.

And yes, I wanted to change the world, well, specifically Mindanao. The Bangsamoro narrative was slowly introduced to my pscyhe during the Ramos-Misuari era and SPCPD and what not. Thus I saw my self, primarily as somebody from the Bangsamoro – hence I wrote under the pen name “albangsamori”. With Armed Revolution romanticized by Che Guevara and Che Guevara Wannabes,  and being influenced by that,  I was furious and indignant that Misuari had to make a peace deal with the government. This belief (that we need war to achieve change), which I now believe to be misdirected, was reinforced by misunderstanding the Islamic methodology of Al Amru bil Ma’roof wa nahtu ‘anil Munkar (Enjoining what is good and forbidding what is bad).

Once I was with a wise man, Mr. Ibn Hajr Turabin, a father of a friend. He told me for Muslims to get back their homeland, they have to buy Mindanao (or some of its portion).  It sounded like a joke to me then, but now, to me at least,  it makes more sense than fighting an unwinnable fight.

And so the years gone by, and to my disappointment, the world has still not change.  My idealism has waned. I no longer wanted to write using the pen of ‘albangsamori’.

Having said all these, I am aware that this shouldn’t stop me from communicating my ideas about my homeland.

Soorah Al-‘Asr – Fanar Curriculum

Download PDF:  http://viewer.zoho.com/docs/pfPdbi

Soorah Al-‘Asr (103)

Pambungad

Ang Soorah Al-‘Asr ay ipinahayag sa Makkah at ang mga talata nito ay tatlong talata. Ito ay dumating nang may napaka-iksing ulat, upang ipaliwanag ang mga kadahilanan ng kaligayahan ng tao, at ang kanyang tagumpay sa buhay na ito, o di kaya’y kanyang pagkalugi at pagkasawi. Ang Allah ay nanumpa sa Al-‘Asr, ang panahon na kung saan nagwawakas dito ang bagay-bagay ng sangkatauhan. Ito ay naglalaman ng iba’t-ibang uri ng kamanghaan at aral na tumutukoy sa kapangyarihan at karunungan ng Allah, na ang sangkatauhan ay nasa kalugian at kakulangan, liban lamang sa mga nagtataglay ng mga apat na katangian, na nabanggit sa Soorah. Ang mga ito ay:

• Pananampalataya – Pag-gawa ng Mabuti - nagbibigay ng payo sa isa’t-isa sa Katotohanan - nagtatagubilin at nagpapayuhan sa isa’t isa sa pagtitiyaga. Ang mga katangian na ito ay itinuturing na bilang mga batayan ng kabutihan at saligan ng relihiyon. Nang dahil dito, sinabi ni Imam Ash-Shafi’ee (kaawaan nawa siya ng Allah): Kung hindi nagpanaog ang Allah ng iban Soorah liban sa Soorah na ito, sapat na ito sa sangkatauhan.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ

[وَالْعَصْرِ- إِنَّ الإِنسَـنَ لَفِى خُسْرٍ- إِلاَّ الَّذِينَ ءامَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّـلِحَـتِ وَتَوَاصَوْاْ بِالْحَقّ وَتَوَاصَوْاْ بِالصَّبْرِ-]

Transliteration

Bismillahir Rahmanir Raheem

Wal-‘Asr – Innal insaana lafee khusr – illalladheena aamanu wa ‘amilus saalihati wa tawaasaw bil haq wa tawaasaw bis-sabr.

(Ako [Allah] ay nanunumpa sa Al-‘Asr [Panahon]. Katotohanan! Ang tao ay nasa kawalan [pagkapahamak]. Maliban sa mga sumasampalataya at nagsisigawa ng kabutihan at nagbibigay ng payo sa isa’t-isa sa Katotohanan at nagtatagubilin at nagpapayuhan sa isa’t isa sa pagtitiyaga.)

Kahulugan ng mga Salita

Salita	Kahulugan
Al-’Asr	Ang Panahon
Khusr	Pagkaligaw at pagkasawi
Aamanu	Pananampalataya sa Allah, sa Kanyang mga anghel, sa Kanyang mga Kapahayagan, sa Kanyang mga Sugo, sa Huling Araw, at sa Kanyang tadhana masama man o mabuti
As-Saalihaat	Mga gawang may kapakinabangan sa sangkatauhan at hindi magdudulot ng kapahamakan kahit kanino.
Tawaasaw	Pagbibigay payo ng bawat isa
Al-Haq	Lahat ng uri ng kabutihan
As-Sabr	Lakas ng sarili upang pasanin ang kahirapan sa pag-gawa ng kabutihan at pag-iwas mula sa kasamaan.

Kabuuoang Kahulugan

Sumumpa ang Allah sa panahon sa marangal na Soorah na ito, at ito ay ang paglipas ng panahon ng gabi at araw nang ganap at maayos na paraan. At ito ay ang panahon ng liwanag at kadiliman, tag-init at taglamig, at dito nagaganap ang gawa ng mga tao, maging ito man ay mabuti o masama. Ang ligaw at sawing tao ay may pagkiling patungong kasamaan. Kanyang sinusunod ang kanyang mga pagnanasa. At hindi dahil sa panahon siya ay pumasok sa kanyang pagkaligaw at pagkasawi sapagkat ang bawat sandali na lumilipas mula sa gulang ng tao ay nagsisilbing babala sa paglapit ng kanyang kamatayan.

Sinabi ng isang Manunula:

Tunay na tayo ay magalak sa mga araw na lumipas

Ang bawat araw na dumaan ay pagbabawas ng buhay

At walang makakaligtas sa pagkaligaw at pagkasawi liban lamang ang mga matapat sa Allah, at nananampalataya sa Kanyang mga Kapahayagan at mga Sugo, at nagsisipagsagawa ng Kabutihan na nagbibigay sa kanila ng pakinabang at hindi nagsasanhi ng kasamaan sa iba. Sila ay nag aanyaya sa bawat isa tungo sa pagsunod ng katotohanan, at pag-gawa ng kabutihan at sa pagsasanay sa sarili sa pag pasan ng mga kahirapan na magaganap sa pag-gawa ng kabutihan at pagpasan sa mga di kanais-nais dulot ng pag-iwas mula sa masamang pagnanasa at kasamaan.

Pagsasanay

1. Isulat ang mga sumusunod na salita sa kanilang tamang kinalalagyan mula sa mahalagang Soorah.

(Al-insaan – Khusr – Amaanu – As-saalihaat – Bis-sabr)

Bismillahir Rahmaanir Raheem

(1) Wal ’Asr. (2) Inna _____ lafee _____. (3) Illalladheen ______ wa amilu ______ wa tawaasaw bil haqqi wa tawaasaw _________.

2. Ipagdugtong ang mga salita at kanilang kahulugan

Salita	Kahulugan
Al-’Asr	Pagkaligaw at pagkasawi
Khusr	Ang Panahon
Aamanu	Lahat ng uri ng kabutihan
Al-Haq	Pananampalataya sa Allah, sa Kanyang mga anghel, sa Kanyang mga Kapahayagan, sa Kanyang mga Sugo, sa Huling Araw, at sa Kanyang tadhana masama man o mabuti

3. Sa ano sumumpa ang Allah sa umpisa ng marangal na Soorah?

4. Papaano magaganap ang kasayahan ng tao sa mundo at sa kabilang buhay?

a. _____________________________________________________

b. _____________________________________________________

c. _____________________________________________________

d_____________________________________________________

2. Magbanggit ng dalawang aral mula sa mga mararangal na talata ?

3. Mainam na isaulo ang Soorah Al-’Asr

Tafseer Soorah Al-Masad (111)

Qatar’s State Mosque

Tafseer ibn Katheer sa Wikang Filipino

Download PDF: http://viewer.zoho.com/docs/tpTa6

بسم الله الرحمن الرحيم

تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ (1) مَا أَغْنَى عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ (2) سَيَصْلَى نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ (3) وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ (4) فِي جِيدِهَا حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ (5)

Tafseer ng Soorah Tabbat (Al-Masad).

Ito ay ipinahayag sa Makkah.

Sa Ngalan ni Allah, Ang Mahabagin, Ang Maawain

(1) Maglaho ang mga kamay ni Abu Lahab (ang tiyuhin g Propeta), maglaho siya! (2) Ang kanyang kayamanan at kanyang mga anak ay walang magiging kapakinabangan sa kanya! (3) Tiyak na siya ay sisilaban sa Nagalagablab na Apoy! (4) Gayundin ang kanyang asawa na nagdadala ng mga Panggatong (mga tinik ng Sadan na kanyang iniuumang sa landas ng Propeta, o ang kanyang paninirang –puri sa Propeta) (5) Sa kanyang leeg ay nakapulupot ang lubid ng Masad (mga himaymay ng palmera).

Sinabi ni Al-Bukhari na sinabi ni Ibn ’Abbas[1]: Lumabas ang Propeta Muhammad r sa Al-Bathaa’[2] at siya ay umakyat sa bundok at nagtawag ”O mga tao, halika kayo ngayon din!” Nagtipon ang Quraish[3] sa paligid niya at sinabi niya: ”Kapag sasabihin ko sa inyo na lulusubin kayo ng inyong kaaway sa umaga o sa gabi, maniniwala ba kayo sa akin?” Sinabi nila: ”Oo”. Sinabi niya: ”Ako ay isang tagapag babala sa inyo sa isang masakit na kaparusahan na darating”. Sinabi ni Abu Lahab: ”Nang dahil ba dito kaya mo kami tinipon? Kasawian sa iyo!”. Kaya’t ipinahayag ni Allah ”Maglaho ang mga kamay ni Abu Lahab, maglaho siya!”[4]

Sa isang salaysay: Kanyang pinagpag ang kanyang kamay (na may alikabok) at nagsabi. ”Kasawian sa iyo sa buong araw na ito! Nang dahil ba dito kaya mo kami tinipon?” Kaya’t ipinahayag ni Allah ”Maglaho ang mga kamay ni Abu Lahab, maglaho siya!”[5]

Ang unang bahagi ay panalangin laban sa kanya at ang pangalawa ay pagbigay ng kaalaman tungkol sa kanya[6]. Si Abu Lahab ay isa sa mga amain ng Propeta Muhammad r at ang kanyang pangalan ay Abdul-‘Uzza bin ‘Abdul Muttalib at ang kanyang Kunya[7] ay Abu ’Utaibah. Siya ay tinawag na Abu Lahab dahil sa maaliwalas niyang mukha. Marami siyang nagawang pinsala sa Propeta r at matindi ang poot niya sa kanya, pag-alipusta sa kanya, at minamaliit niya siya at ang kanyang relihiyon.

Sinabi ni Imam Ahmad: salaysay ni Ibraahim bin Abee Al-’Abbas, mula kay ’Abdur-Rahman bin Abee Az-Zinaad, mula sa kanyang ama na nagsabi: Sinabi sa akin ng isang lalaki na ang pangalan ay Rabee’ah bin ’Abbaad mula sa tribo ng Ad-Dayl, sa panahon ng Jaahiliyyah [8] ngunit yumakap din sa siya Islam. Kanyang sinabi: ”Nakita ko ang Propeta r sa panahon ng Jaahiliyyah sa Pamilihan ng Dhu Al-Majaaz na nagsasabi: ’O mga tao sabihin niyo Laa ilaha illallaah[9] nangsagayon kayo ay magtagumpay’ at nagsitipon ang mga tao sa paligid niya. Sa kanyang likod ay isang lalaki na duling at may dalawang trintas ang buhok na nagsasabi: ”Siya ay isang sinungaling na Sabaa’i[10]”. Sinusundan niya siya kahit saan man siya mapunta. Nagtanong ako tungkol sa kanya at kanilang sinabi: ”Siya ay ang kanyang tiyuhin na si Abu Lahab”.

Itinala ni (Imam Ahmad) mula kay Suraij, mula kay Ibn Abee Ziyaad, mula sa kanyang ama, na nagbanggit din ng salaysay na ito. Sinabi ni Abu Ziyaad: ”Sinabi ko kay Rabee’ ’Bata ka pa ba sa panahon na iyon?’” Sinabi niya: ”Hindi, Wallahi, sa mga araw na yaon ako ang pinaka matalino at ang pinakamalakas na mag-ihip (ng plauta). Mag-isang nagtala ni Imam Ahmad sa salaysay na ito[11]. Tungkol naman sa salita ni Allah,

[مَآ أَغْنَى عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ ]

(Ang kanyang kayamanan at mga anak (kasab) ay hindi niya mapapakinabangan!) Sinabi ni Ibn ‘Abbas at ng iba pa na,

[وَمَا كَسَبَ]

(At ang kanyang (kasab) ay hindi niya mapapakinabangan!)” Ang kahulugan ng ’kasab’ ay mga anak niya.” Magkatulad na salaysay ay naitala din mula kay ’Aishah, Mujaahid, ’Ata’, Al-Hasan at Ibn Sireen. Nabanggit mula ka Ibn Mas’ood na nang nagtawag ang Propeta r sa mga tao tungo sa kanyang pananampalataya, sinabi ni Abu Lahab, ”Kahit na totoo pa ang sinasabi ng aking pamangkin, tutubusin ko ang aking sarili sa pamamagitan ng aking mga anak.” Kaya’t ipinahayag ni Allah,

[مَآ أَغْنَى عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ ]

(Ang kanyang kayamanan at mga anak ay walang magiging kapakinabangan sa kanya!) Pagkatapos sinabi ni Allah,

[سَيَصْلَى نَاراً ذَاتَ لَهَبٍ ]

Tiyak na siya ay sisilaban sa Nagalagablab na Apoy!

Ang Tadhana ni Umm Jameel, ang Asawa ni Abu Lahab

[وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ ]

(Gayundin ang kanyang asawa na nagdadala ng mga Panggatong) Ang kanyang asawa ay isa sa mga nangungunang babae sa Quraysh at siya ay kilala bilang Umm Jameel. Ang kanyang pangalan ay ‘Arwah bint Harb bin Umayyah at siya ay ang kapatid na babae ni Abu Sufyan. Tinatuguyod niya ang kanyang asawa sa di-pananampalataya, pag-tanggi at kasuwailan. Samakatuwid siya ay tutulong sa pag-lapat ng parusa niya (Abu Lahab) sa loob ng apoy ng Impyerno sa Araw ng Paghuhukom. Kaya’t sinabi ni Allah,

[وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ - فِى جِيدِهَا حَبْلٌ مِّن مَّسَدٍ ]

(na nagdadala ng mga Panggatong. Sa kanyang leeg ay nakapulupot ang lubid ng Masad) ang ibig sabihin ay, siya ay magdadala ng panggatong at ito ay ibabato niya sa kanyang asawa nang sa gayon lalong titindi ang kanyang kalagayan (kaparusahan), at siya ay handa at gayak na gagawin ito.

[فِى جِيدِهَا حَبْلٌ مِّن مَّسَدٍ ]

(Sa kanyang leeg ay nakapulupot ang lubid ng Masad). Sinabi nina Mujaahid at ’Urwa, ” mga himaymay ng palmera ng Impyerno.” Nagsalaysay si Al-’Awfi mula kay Ibn ’Abbas, ’Atiyah Al-Jadali, Ad-Dahhak at Ibn Zayd na dati niyang gawi na maglagay ng mga tinik sa danaanan ng Sugo ni Allah r. Sinabi ni Al-Jawhari, ”Ang Al-Masad ay tumutukoy sa himaymay, at ito rin ay lubid na gawa sa himaymay ng palmera. Ito rin ay gawa mula sa balat ng kamelyo o di kaya’y mula kanilang balahibo. Sinasabi sa (wikang Arabe) Masadtul-Habla at Amsadhuhu Masadan, kapag mahigpit mong tinatali ang tali.” Sinabi ni Mujaahid,

[فِى جِيدِهَا حَبْلٌ مِّن مَّسَدٍ ]

(Sa kanyang leeg ay nakapulupot ang lubid ng Masad) “Ang kahulugan nito ay isang kuwelyo na bakal.” Di mo ba nakikita na tinatawag ng mga Arabo ang kable ng kalo na Masad?

Ang Salaysay ng Asawa ni Abu Lahab na sinasaktan ang Sugo ni Allah r

Sinabi ni Ibn Abi Haatim na ang kanyang ama at si Abu Zur’ah ay nagsasabi si ‘Abdullah bin Az-Zubayr Al-Humaydi na sinabi sa kanila ni Sufyan na nagsalaysay si Al-Walid bin Katheer mula kay Ibn Tadrus na siya namang nagsalaysay mula kay Asma’ bin Abi Bakr na, “Nang,

[تَبَّتْ يَدَآ أَبِى لَهَبٍ]

…maihayag ang (Maglaho ang mga kamay ni Abu Lahab!), ang may isang-mata na si Umm Jameel bin Harb ay lumabas ng pataghoy, at siya ay bato sa kanyang kamay. Kanyang sinasabi, ‘Kanyang binabatikos at ating mga ninuno, ang kanyang relihiyon ay kinamumuhian natin, at ang kanyang utos ay sumuway sa atin’ Nakaupo ang Sugo ni Allah r at si Abu Bakr sa Masjid (ng Ka’bah) ay kasama niya. Nang Makita siya ni Abu Bakr sinabi niya, ‘O Sugo ni Allah! Papalapit na siya at nangangamba ako na makikita ka niya.’ Tugon ng Sugo ni Allah,

«إِنَّهَا لَنْ تَرَانِي»

(Tunay na hindi niya ako makikita) At kanyang binasa ang ilan samga talaga ng Qur’an upang mapangalagaan ang sarili niya. Ito ay katulad ng sinabi ni Allah,

[وَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرءَانَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالاٌّخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُورًا ]

(At nang ikaw (O Muhammad) ay dumadalit ng Qur’an, inilagay Namin sa iyon gpagitan at ng mga hindi sumasampalataya sa Kabilang Buhay ang hindi nakiktiang lambong.) (17:45). Kaya’t siya ay lumapit hangga’t siya ay nakatayo na sa harapan ni Abu Bakr at hindi niya nakita ang Sugo ni Allah r. Kaya’t sinabi niya, ‘O Abu Bakr! Tunay na ako ay nabalitaan na ang iyong kaibigan ay gumagawa ng mapanglait na tula tungkol sa akin! Tugon ni Abu Bakr, ‘Hindi! Sumpa ko sa Panginoon ng Bahay (Ka’bah) na ito, hindi ka niya nilalait.’ Kaya’t siya ay bumaling papalayo habang sinasabi, ‘Tunay na alam ng Quraish na ako ay ang anak na babae ng kanilang pinuno.” Sinabi ni Walid o ng ibang tao sa isang salaysay ng Hadeeth na ito, “Natisod si Umm Jameel ang kanyang damit habang siya ay umiikot (tawaf) palibot ng Ka’bah at nagsabi, ‘Nawa’y masumpa ang mapanlait.’ Pagkatapos sinabi ni Umm Hakim bint ‘Abdul-Muttalib, ‘Ako ay isang mahinhin na babae kaya’t di ako magsasalita ng kalapastangan at ako ay dalisay kaya’t di ko alam. Pareho tayong mga anak ng iisang amain. At pagkatapos ng lahat, higit na alam (naman) ng Quraysh (kung ano ang katotohanan). Dito nagwawakas ang Tafseer ng Soorah na ito at lahat ng pagpupuri at biyaya ay ukol sa Allah lamang.

---

[1] Heto ang kompletong Isnaad: Sinabi ni Al-Bukhari na sinabi sa amin ni Muhammad ibn Salaam, na sinabi ni Abu Mu’aawiyah, na sinabi ni A’maash, na sinabi ni ’Umar bin Murrah, mula kay Sa’eed bin Jubair, mula kay Ibn ’Abbas.

[2] Isang labak (Valley) sa Makkah.

[3] Ang tribo ni Propeta Muhammad

[4] Saheeh Al-Bukhari 4972

[5] Saheeh Al-Bukhari (1394, 3525, 4801)

[6] Ang unang bahagi ng talata “Maglaho ang mga kamay ni Abu Lahab” ay isang panalangin laban kay Abu Lahab at ang pangalawang bahagi naman ng talata "maglaho siya! " ay isang impormasyon tungkol sa kanya.

[7] Isang tawagan ng mga Arabo na kung saan tinatawag ang isang tao ng “Ama ni” at dinudugtong ang pangalan ng unang anak. Ang una niyang anak ay si ‘Utaibah, kaya’t ang kanyang palayaw ay ‘Abu ‘Utaibah’. Subalit ginagamit din ang ganitong tawagan sa ibang kadahilanan bukod sa unang anak katulad ni Abu Hurairah (Ama ng kuting) etc.

[8] Isang katayuan ng kamangmangan. Ang kahulugan ng salitang Jaahiliyyah ay kamangmangan. Ginagamit din ang salitang Jaahiliyyah sa isang panahon bago pa man dumating ang Islam.

[9] Walang ibang diyos na dapat sambahin maliban si Allah. Katagang binabanggit kapag ang tao ay papasok na sa relihiyong Islam.

[10] Sabians. The Sabians (Arabic: صابئة‎, Hebrew: צבאים‎) of Middle Eastern tradition were a monotheistic^[1] religious group who worshipped in the names of stellar angels. Most of what is known of them comes from the writings of Maimonides and classical Arabic sources, notably ibn Waḥshiyya's The Nabatean Agriculture.http://en.wikipedia.org/wiki/Sabians

[11] Al-Musnad 4/341

Soorah Al-Masad [Ang Himaymay ng Palmera] (111)

Minhaj Quran Level 1  - Fanar Curriculum

Download PDF: http://viewer.zoho.com/docs/ecXGah

Pambungad

Ipinahayag ang Soorah Al-Masad sa Makkah. Ito ay tinatawag din na Soorah Al-Lahab at ito ay nagsasalaysay tungkol sa pagkasira ni Abu Lahab na siyang may tatlong mga anak na lalaki na sina ‘Utbah, Mut’ab at ‘Utaybah. Yumakap sa Islam ang dalawang nauna sa araw ng pagsakop ng Makkah subalit si ‘Utaybah ay hindi nag-Muslim. Si Umm Khulthum, ang anak ng Sugo ni Allah na ay asawa niya (‘Utaybah) at ang kapatid niya (na si Ruqayyah) ay asawa naman ni ‘Uthbah. Nang inihayag ang Soorah (Al-Masad) ang katotohan (o ang kaparusahan) (kay Abu Lahab), sinabi ng ama nilang dalawa (‘Utaybah at ‘Utbah): Ang aking ulo sa inyong ulo ay haraam – ibig sabihin ay – Ni hindi ko kayo titingnan o kakausapin – kung hindi ninyo hihiwalayan ang mga anak ni Muhammad! Kaya’t kanilang hiniwalayan sila. Nang gustong maglakbay ni ‘Utaybah palabas sa Ash-Sham[1] kasama ng kanyang ama, sinabi niya: Tunay na pupuntahan ko si Muhammad upang saktan ang sarili niya at ang anyang relihiyon, kaya’t siya ay pumunta sa kanya at nagsabi: “O Muhammad, tunay na ako ay hindi naniniwala sa Wan-Najmu idhaa hawaa[2],” siya ay lumapit at yumuko at siya ay dumura sa harapan niya at hiniwalayan niya ang anak (ng propeta na si Umm Khultum). Kaya’t dumalangin ang Propeta laban sa kanya at nagsabi: (O Allah gapiin mo siya sa pamamagitan ng isa sa mga aso mo) kaya’t siya ay nilamon ng isang leon. Nasawi din sin Abu Lahab pagkatapos nangyari ang (Digmaan ng) Badr[3] nang siya ay nagkasakit ng nakakahawang sakit na tinatawag ng Al-‘Adasah. Walang lumalapit sa kanya sa loob ng tatlong araw hangga’t siya ay bumaho ng husto. Nang natakot na ang kanyang mga kasama sa hiya, sila ay naghukay para sa kanya ng isang hukay at kanila siyang itinulak dito gamit ay mahaba at makapal na tabla hangga’t siya ay nailagay dito. Sila ay nagtapon mga bato dito hangga’t siya ay nailibing dito. Wala ni isa na bumuhat sa kanya dahil sa takot nilang mahawa (ng sakit) at masawi katulad nang paano ipinaalam sa kanya ng Maluwalhating Qur’an at siya ay namatay ng isang napakasamang kamatayan. At ang kanyang asawa naman (na si Umm Jameel), ‘Arwraa’ Al-ula at siya ay tinawag na Umm Qabeeh (ang ina ng kapangitan/pangit) at siya ay binanggit sa Soorah Al-Masad bilang (nagdadala ng mga Panggatong) at siya ay nagdadala ng tinik na nakabigkis at tistle at ito ay kanyang kinakalat sa gabi sa landas ng Propeta, sallallaahu alaihi wa sallam upang saktan siya. Tunay siya ay mapagpahamak katulad ng kanyang asawa. Siya ay nagpapalaganap ng paninirang puri sa pagitan ng mga tao at siya ay nagsisilab ng apoy ng pagkapoot at awayan sa pagitan nila. Tanyag na siya ay may maluhong kwintas na alahas. Sinabi niya: Sumpa ko kay Al-Laat at ‘Uzza[4] ito ay aking igugugol sa pagpahamak kay Muhammad, kaya’t ito ay sinanhi sa kanya ni Allah na mapalupotan siya ng lubid sa leeg ng Masad sa impyerno.

[بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ ]

تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ (١) مَا أَغْنَى عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ (٢) سَيَصْلَى نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ (٣) وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ (٤) فِي جِيدِهَا حَبْلٌ مِّن مَّسَدٍ (٥)

(1) Maglaho ang mga kamay ni Abu Lahab (ang tiyuhin g Propeta), maglaho siya! (2) Ang kanyang kayamanan at kanyang mga anak ay walang magiging kapakinabangan sa kanya! (3) Tiyak na siya ay sisilaban sa Nagalagablab na Apoy! (4) Gayundin ang kanyang asawa na nagdadala ng mga Panggatong (mga tinik ng Sadan na kanyang iniuumang sa landas ng Propeta, o ang kanyang paninirang –puri sa Propeta) (5) Sa kanyang leeg ay nakapulupot ang lubid ng Masad (mga himaymay ng palmera).

Kahulugan ng mga Salita

Salita	Kahulugan
Tabbat yadaa abee lahab	Panalangin laban kay Abu Lahab sa pagkasira niya at pagkalugi niya
Watabb	At siya ay nasira at nalugi nga ng tunay
Maa agh-naa ’anhu maaluhu	Hindi niya napakinabangan ang kanyang kayamanan kahit sa anumang bagay
Wa maa kasab	Kung ano ang ginawa niya laban sa propeta
Sayaslaa naaran dhaata lahab	Siya ay susunugin sa napakainit ng apoy
Hammaa latal hatab	Magsanhi ng katiwalian sa pagitan ng mga tao
Masad	Himaymay ng palmeras

Kabuoang kahulugan

Ang diin ng pinagpalang Soorah na ito ay umiikot sa pagkasira ni Abu Lahab, ang kalaban ni Allah subahanahu wataala at ng Kanyang marangal na Sugo, sallallaahu alaihi wasallam. Tunay na si Abu Lahab ay matinding kaaway ng Sugo ni Allah. Kanyang sinisiyasat ang bawat hakbang ng Propeta upang sirain ang pag-anyaya niya (sa mga tao tungo sa Islam) at hadlangan ang mga tao sa pananampalataya dito. At siya ay napangakuan ni Allah sa Soorah na ito ng naglalagablab na apoy, katulad din ng pagpangako ni Allah sa asawa ni Abu Lahab na si Umm Jameel na siya namang nagpapalaganap ng paninirang puri at kasiraan sa pagitan ng Propeta at tribo (ng Quraish) upang hindi sila maniwala sa kanya kapag siya ay mag-anyaya sa kanila sa Islam. Kaya’t sina Abu Lahab at ng kanyang asawa ay nilipol ni Allah at ginawa silang babala sa lahat ng kumakalaban sa Propeta o di kaya’y kumalaban sa kanyang Relihiyon.

Pagsasanay

1 Isulat ang mga sumusunod na salita sa kanilang tamang kinalalagyan mula sa mahalagang Soorah. (Yadaa – Lahab – Agh-naa – Sayaslaa – Hablun)

Bismillahir Rahmaanir Raheem

(1) Tabbat _____ Abee _____ Watabb. (2) Maa ___ ’anhu maaluhu wa maa kasab. (3) _____ naaran dhaata lahab. (4) wam-raatuhu hammalatal hatab. (5) Fee jeediha ____ min masad.

2 Ipagdugtong ang mga salita at kanilang kahulugan

Tabbat yadaa abee lahab	At siya ay nasira at nalugi nga ng tunay
Watabb	Panalangin laban kay Abu Lahab sa pagkasira niya at pagkalugi niya
Maa agh-naa ’anhu maaluhu	Kung ano ang ginawa niya laban sa propeta
Wa maa kasab	Hindi niya napakinabangan ang kanyang kayamanan kahit sa anumang bagay
Hammalatal hatab	Himaymay ng palmeras
Masad	Magsanhi ng katiwalian sa pagitan ng mga tao

3 Ano ang nais na ipagawa ni Abu Lahab sa kanyang dalawang anak na si ‘Utbah at ‘Utaibah pagkatapos naipahayag ang Soorah Al-Masad ?

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

4 Ano ang sinabi ni ‘Utaybah sa Sugo ni Allah sallallaahu ‘alaihi wa sallam ?

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

5 Magbanggit ng dalawang aral mula sa mga mararangal na talata ?

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Araling Pambahay

Mainam na isaulo ang Soorah Al-Masad.

---

[1] Syria, Palestine, Jordan.

[2] Soorah An-Najm (53). Alalaong baga, hindi siya naniniwala na ang Qu’ran ay salita ni Allah.

[3] Ang unang digmaang naganap sa pagitan ng mga Muslim at mga Paganong Quraish.

[4] Dalawang diyos-diyosan na sinasamba ng mga Quraish bago dumating ang Islam.

Tafseer Soorah An-Nasr

 

Dukhan Masjid, Dukhan Qatar

Tafseer Ibn Katheer sa Wikang Filipino

Download PDF: https://viewer.zoho.com/docs/wXc9S

Ito ay ipinahayag sa Madeenah

Ang mga kabutihan ng Soorah An-Nasr

Dati ng nabanggit na ang Soorah An-Nasr ay katumas ng ¼ ng Qur’an at ang Soorah Az-Zalzalah na ¼ din ng Qur’an. Itinala ni An-Nasaa’i mula kay ’Ubaydullah bin ’Abdullah bin ’Utbah na sinabi sa kanya ni Ibn ’Abbas, ”O ’Utbah! Alam mo ba ang huling Soorah ng Qur’an na naipahayag?” Kanyang sagot, “Oo, it ay

[إِذَا جَآءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ ]

(Kapag dumatal (sa iyo, O Muhammad) ang kalinga ni Allah at tagumpay) (110:1). Sinabi ni Ibn ’Abbas, ”Ikaw ay nagsalita ng katotohanan.”

[بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ

[إِذَا جَآء نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ- وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِى دِينِ اللَّهِ أَفْوجاً- فَسَبّحْ بِحَمْدِ رَبّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوبَا-]

Sa Ngalan ni Allah, Ang Mahabagin, Ang Maawain

1. Kapag dumatal (sa iyo, O Muhammad) ang kalinga ni Allah at tagumpay

2. At iyong napagmasdan ang mga Tao na nagsisipasok sa Relihiyon ni Allah nang maramihan.

3. Kaya’t ipagbunyi mo ang mga Papuri sa iyong Panginoon at manalangin na igawad Niya ang Kanyang Kapatawaran. Katotohanan, Siya ang tumatanggap ng pagsisisi at nagpapatawad.

Ipinaalam ng Soorah na ito ang pag-tatapos ng buhay ng Sugo ni Allah

Naitala ni Al-Bukhari mula kay Ibn ’Abbas na sinabi niya, ”Nakagawian nang dinadala ako ni ’Umar sa mga pagtitipon ng mga matatanda (na nakalahok sa digmaan) ng Badr. Subalit tila baga na may isa sa kanila ang nakaramdan sa kanyang sarili (laban sa aking pagdalo). Kaya’t kanyang sinabi, ”Bakit mo dinadala (ang batang) ito na kasama natin samantalang may mga anak naman kami katulad niya (ng gulang). Tugon ni ’Umar, ’Tunay na siya ay mula sa mga kilala ninyon’. Isang araw nagpaunlak siya sa kanila at inimbita ako na maupo kasama nila at sa aking palagay, inimbita lamang niya ako sa araw na iyon para lamang may maipakita sa kanila. Sinabi niya, ‘Ano ang inyong masasabi sa salita ni Allah,

[إِذَا جَآءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ ]

(Kapag dumatal (sa iyo, O Muhammad) ang kalinga ni Allah at tagumpay). Sinabi ng ilan sa kanila, ’Tayo ay inatasang magpunyagi kay Allah at humingi ng Kanyang kapatawaran dahi sa Kanyang pagtulong sa atin at pagbigay sa atin ng tagumpay.’ Ang iba naman sa kanila ay tahimik at hindi nagsalita ng kahit ano pa. Pagkatapos, sinabi ni ’Umar sa akin, ’Ito rin ba ang sinasabi mo, O Ibn ‘Abbas ?’ Ang sabi ko, ‘Hindi .’ Sinabi niya, ‘Ano ang iyong masasabi’. Sinabi ko, “Ito ay ang pagtatapos ng buhay ng Sugo ni Allah na pinapaalam sa kanya ni Allah. Sinabi ni Allah,

[إِذَا جَآءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ ]

(Kapag dumatal (sa iyo, O Muhammad) ang kalinga ni Allah at tagumpay) na ang ibig sabihin ay ito ay palatandaan mula sa iyong panginoon na malapit ng magtatapos ang iyon buhay

[فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوِبَا ]

(Kaya’t ipagbunyi mo ang mga Papuri sa iyong Panginoon at manalangin na igawad Niya ang Kanyang Kapatawaran. Katotohanan, Siya ang tumatanggap ng pagsisisi at nagpapatawad.)’ Kaya’t sinabi ni ‘Umar ibn Al-Khattab, ‘Wala na akong alam tungkol dito bukod sa sinabi mo.” Mag-isang nagtala si Al-Bukhari nito. Naitala ni Imam Ahmad mula kay Ibn ‘Abbas, “Nang,

[إِذَا جَآءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ ]

(Kapag dumatal (sa iyo, O Muhammad) ang kalinga ni Allah at tagumpay) ay naipahayag, sinabi ng Sugo ni Allah

«نُعِيَتْ إِلَيَّ نَفْسِي»

(Ang aking kamatayan ay naihayag na sa akin). Tunay na siya ay namatay sa taon na iyon.” Si Ahmad ay mag-isang nagtala ng hadeeth na ito. Itinala ni Al-Bukhari na sinabi ni ‘Aishah, “Sinasabi parati ng Sugo ni Allah sa kanyang pagyukod at pagpatirapa,

«سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَبِحَمْدِكَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي»

(Luwalhatiin Ka, O Allah ang aming Panginoon, lahat ng pagpunyagi ay para sa Iyo. O Allah patawarin mo po ako.) Ito ay kanyang ginawa bilang pagganap ng kahulugan ng Qur’an.” Ito ay itinala ng Grupo[1] liban kay At-Tirmidhee. Itinala ni Imam Ahmad mula kay Masruq na sinabi ni ‘Aishah, “Parating binabanggit ng Sugo ni Allah sa mga huling araw ng kanyang buhay ang,

«سُبْحَانَ اللهِ وَبِحَمْدِهِ، أَسْتَغْفِرُ اللهَ وَأَتُوبُ إِلَيْه»

(Luwalhatiin si Allah, purihin Siya, Ako ay humihingi ng Kanyang kapatawaran at ako ay Nagsisisi at nanumbalik sa Kanya.) At sinabi niya,

«إِنَّ رَبِّي كَانَ أَخْبَرَنِي أَنِّي سَأَرَى عَلَامَةً فِي أُمَّتِي، وَأَمَرَنِي إِذَا رَأَيْتُهَا أَنْ أُسَبِّحَ بِحَمْدِهِ وَأَسْتَغْفِرَهُ، إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا، فَقَدْ رَأَيْتُهَا:

[إِذَا جَآءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ - وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِى دِينِ اللَّهِ أَفْوَجاً - فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوِبَا ]»

(Tunay na sinabi sa akin ng aking Panginoon that matutunghayan ko ang isang palatandaan sa aking Ummah at inatasan Niya ako na kapag nakita ko na ito, Siya ay aking luluwalhatiin at humingi ng Kanyang kapatawaran, sapagkat Siya lamang ang tumatanggap ng pagsisisi. At tunay na ito ay nakita ko na. (Kapag dumatal (sa iyo, O Muhammad) ang kalinga ni Allah at tagumpay. At iyong napagmasdan ang mga Tao na nagsisipasok sa Relihiyon ni Allah nang maramihan. Kaya’t ipagbunyi mo ang mga Papuri sa iyong Panginoon at manalangin na igawad Niya ang Kanyang Kapatawaran. Katotohanan, Siya ang tumatanggap ng pagsisisi at nagpapatawad.) Itinala din ni Muslim ang Hadeeth na ito. Ang kahulugan ng Al-Fath ay ang pagsakop ng Makkah at isa lamang ang pananaw tungkol dito. Tunay na ang mga iba’t-ibang lugar ng Arabia are naghihintay lamang ng pagsakop ng Makkah bago sila yayakap sa Islam. Sabi nila, ”Kung siya (Muhammad) ay magwawagi laban sa kanyang nasyon, siya ay isang (tunay) na propeta.” Kaya’t nang siya ay binigyan ni Allah ng tagumpay sa Makkah, sila ay nagsipasok sa Relihiyon ni Allah ng dagsaan. Kaya’t hindi tumagal ng dalawang taon (pagkatapos ng pagsakop ng Makkah) bago’t napuno ng pananampalataya ang tangway ng Arabe. At walang natirang mga tribo ng mga Arabo kundi sila ay tumanggap ng Islam. Lahat ng puri at biyaya ay kay Allah. Itinala ni Al-Bukhari sa kanyang Sahih[2] na sinabi ni ’Amr bin Salamah, ”Nang masakop ang Makkah, lahat nang tao ay nagmadaling pumunta sa Sugo ni Allah upang tanggapin ang Islam. Maraming mga lupain na inaantala ang kanilang pagtanggap ng Islam hanggang sa pagsakop ng Makkah. Sinasabi ng mga tao, ’Pabayaan mo siya at ang kanyang mga kasamahan. Kapag siya ay magtatagumpay laban sa kanila, siya nga ay (totoong) propeta.” Nasuri na natin ang ekspedisyon ng mga digmaan sa pagsakop ng Makkah sa ating aklat As-Surah. Samakatuwid ang sinumang magnais ay kanya itong suriin doon. At lahat ng pagpuri at biyaya ay kay Allah. Itinala ni Imam Ahmad mula kay Abu ‘Ammar na may isang kapitbahay ni Jabir ibn ‘Abdullah ang nagsabi sa kanya, “Bumalik ako galing sa isang paglalakbay at ako pinuntahan at binati ni Jabir bin ‘Abdullah. Kaya’t nagsimula akong magsalita sa kanya tungkol sa pagkawatak watak na nangyayari sa mga tao at kung ano ang sinimulan nilang gawin. Kaya’t umiyak si Jabir at sinabi niya, ‘Narinig ko na nagsabi ang Sugo ni Allah,

«إِنَّ النَّاسَ دَخَلُوا فِي دِينِ اللهِ أَفْوَاجًا، وَسَيَخْرُجُونَ مِنْهُ أَفْوَاجًا»

(Tunay na ang mga tao ay nagsipagpasok sa Relihiyon ni Allah ng dagsaan, sila ay magsisilisan din ng dagsaan.) At dito nagtatapos ang Tafseer ng Soorah An-Nasr, at lahat ng papuri at biyaya ay sa Allah lamang.

---

[1] Grupo ng nagtatala ng Hadeeth na sina Al-Bukhari, Muslim, Abu Dawud, At-Tirmidhee, Ibn Majah, An-Nasa’i at Ahmad. Ito ay pag-grupo na ginawa ng isang dalubhasa sa Hadeeth si Al-Haafidh Ibn Haajar Al-‘Asqalaani.

[2] Sahih Al-Jaami’ ang pangalan ng mga hadeeth na tinipon ni Imam Bukhari. Ito ay mas kilala bilang Sahih Bukhari.

Soorah An-Nasr – Fanar Curriculum

 

Masjid in Souq Najada, Doha Qatar

Download PDF here: https://viewer.zoho.com/docs/wdzcQe

Soorah An-Nasr (110)

Ipinahayag ang Soorah An-Nasr sa Madeenah at ito ay nagsasalaysay tungkol sa pagpapalaya ng Makkah[1] na sa pamamagitan nito mga Muslim ay naging makapangyarihan at dakila. At ito ay nakatulong sa paglaganap ng Islam sa Tangway ng Arabe[2]. Ito ay naging dahilan din ng pag pungos ng kuko ng Shirk at pagkaligaw. Nang dahil sa hayag na pagkapanalo na ito, nagsipagpagsok ang mga tao sa Relihiyon ni Allah subhanahu wa taala. Umangat ang watawat ng Islam at naglaho ang pananampalataya sa mga diyos-diyosan. Ang pagpahayag ng balita ng pagpalaya sa Makkah bago pa man ito naganap ay isa sa mga malakas na patunay ng katapatan ng pagka-propeta ni Propeta Muhammad sumakanya nawa ang biyaya at kapayapaan.

Sa Ngalan ni Allah, Ang Mahabagin, Ang Maawain

1. Kapag dumatal (sa iyo, O Muhammad) ang kalinga ni Allah at tagumpay
2. At iyong napagmasdan ang mga Tao na nagsisipasok sa Relihiyon ni Allah nang maramihan.
3. Kaya’t ipagbunyi mo ang mga Papuri sa iyong Panginoon at manalangin na igawad Niya ang Kanyang Kapatawaran. Katotohanan, Siya ang tumatanggap ng pagsisisi at nagpapatawad.

Mga Kahulugan ng mga Salita

Mga Salita Kahulugan

Nasrullah Pagkapanalo ng Relihiyon ni Allah

Al-Fath Pagbukas ng mga puso ng tao sa pagyakap ng Islam o Pagpalaya sa Makkah

Deenillah Ang Relihiyong Islam

Afwaaja’ Pagkarami rami (Grupo-grupo)

Fasabbih bihamdi rabbika Gunitain mo ang iyong Panginoon na tumupad sa kanyang pangako sa pamamagitan ng patulong sa iyo, at magpasalamat ka sa Kanya dahil sa pag-gabay Niya sa mga tao sa Relihiyong Islam.

Wastaghfirh Humingi ka ng kapatawaran mula sa Kanya na at para sa iyong mga kasamahan na nagbagabag sa kanilang sarili dahil sa pagka antala ng kanilang pagwawagi.

Tawwaabah Ang labis na tumatanggap ng pagsisisi ng Kanyang mga alipin.

Ang Pangkalahatang Kahulugan

Sa soorah na ito, nagbigay ng mabuting balita si Allah sa Kanyang sugo tungkol sa pagsakop at pagpalaya ng Makkah. Inatasan din Niya (ang Kanyang propeta) na maging mapagpasalamat sa biyaya ng pagpasok ng mga tao sa Relihiyon ni Allah ng maramihan. Sapagkat marami sa kanila ay mula sa kanyang kapamilya at tagataguyod na dati rati ay kanyang mga kaaway. Tunay na nagsipasok ang mga Arabe sa Islam ng walang nangyaring digmaan at patayan at hindi tumagal ng dalawang taon pagkatapos ng pagsakop sa Makkah nanaig ang Al Iman (pananampalatayang Islam) sa Tangway ng Arabe. Nais lamang ni Allah mula sa Kanyang sugo na purihin Siya at dakilain Siya at pasalamatan Siya sa biyayang ito. At siya ay nagpasalamat sa Kanya sa pagwawagi sa kanyang mga kaaway at siya ay humingi sa Kanya ng kapatawaran para kanya at sa kanyang Ummah[3]. Pinapahiwatig ng Soorah An-Nasr ang malapit nang pagkamatay ng Propeta sallallahu alaihi wa sallam kaya naman tinawag itong Soorah ng Pamamaalam. Nang ito ay naihayag sinai ng Propeta sallallahu alaihi wa sallam kay Aishah (Nakikita ko na ito ay walang iba kundi ang aking katapusan). Sinabi ni Ibn ‘Umar (Ipinahayag ang Soorah na ito sa Mina[4] sa Hujjah al Widaa’[5] at pagkatapos nito ipinahayag naman ang banal na talata (Sa Araw na ito, Aking ginawang ganap ang inyong relihiyion[6]). Nabuhay pa ng walumpu’t araw ang Propeta pagkatapos nito pagkatapos siya ay pumanaw na (at sumama) sa Samahan ng mga Matataas)[7].

Pagsasanay

1. Isuat ang mga sumusunod na salita sa kanilang tamang kinalalagyan mula sa mahalagang Soorah.

(Nasr – An-Naas – Afwaajaa’ – Istaghfir – Tawwaabaa’)

Bismillahir Rahmanir Raheem

(1) Idhaa jaa-a nasrullahi wal fath. (2) Wa raayta ______ yadkhuloona fee deenillahi _______. (3) Fasabbih bihamdi rabbika wa _______. (4) Innahu kaana __________.

2. Ipagdugtong ang mga salita at kanilang kahulugan

Nasrullah Pagbukas ng puso ng mga tao sa pag tanggap sa Islam

Al-Fath Pagwawagi ng Relihiyong Islam

Deenillah Maramihan

Afwaajaa’ Ang relihiyong Islam

Fasabbih bihamdi rabbika Gunitain mo ang iyong Panginoon na tumupad sa Kanyang pangako sa pagtulong sa iyo at magpasalamat ka sa kanyang pag-gabay sa mga tao sa relihiyong Islam

3. Ano ang ibinigay na mabuting balita ni Allah sa Kanyang marangal na Propeta?

4. Ano ang iniutos ni Allah sa Kanyang marangal na Propeta?

5. Magbanggit ng dalawang bagay na tinuturo ng Soorah na ito

Araling Pambahay

Mainam na isaulo ang Soorah An-Nasr.

---

[1] Nasakop na ng Propeta at ng kanyang kasamahan ang Makkah

[2] Arabian Peninsula

[3] Mga nanampalataya sa Islam

[4] Isa sa mga lugar sa Makkah na kung saan ginaganap ang Hajj

[5] Ang Hajj na pamamalaam. Ang huling Hajj ng propeta Muhammad.

[6] Soorah Al-Maa’idah (5) : 2

[7] Rafeeq Al-A’la (Company of the Highest in paradise)

Soorah Al-Ikhlas

Soorah Al-Ikhlas

Download dito: http://viewer.zoho.com/docs/hcEdbdh

Kurikulum sa Qur’an Level 1

Pambungad

Ang Soorah Al-Ikhlas ay ipinahayag sa Makkah, at ang mga talata nito ay apat na talata, at ito ay nagpapahayag tungkol sa katangian ni Allah na Ang Tanging Nag-iisa, ang Kabuoan ng Ganap na Katangian, malaya mula sa mga katangiang may pagkukulang, ang Walang Pangangailangan mula sa kahit anuman. Pinasinungalingan ni Allah (subhanahu wa taala)[1] sa pamamagitan ng Soorah Al-Ikhlas ang mga Kristiyano na nagsasabi ng Trinidad, at sa mga sumasamba sa diyos-diyosan na nagturing kay Allah ng mga supling at kamag-anak.

[بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ ]

[قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ - اللَّهُ الصَّمَدُ - لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ - وَلَمْ يَكُنْ لَّهُ كُفُواً أَحَدٌ ]

(Ipagbadya (O Muhammad): “Siya si Allah, ang Nag-iisa. Allahus-Samad! (Si Allah ang Walang Hangan, ang Sakdal at Ganap) Hindi Siya nagkaanak at hindi rin Siya ipinanganak. At walang anuman ang sa Kanya ay maihahalintulad.”)

Mga Kahulugan ng mga Salita

Salita Kahulugan

Allah Ang Diyos na sinasamba

Ahad (Nag-iisa) Nag-iisa na wala nang ibang Panginoon liban Niya

As-Samad Ang Panginoon

Lam Yalid Wala Siyang anak na lalaki o babae

Lam Yoolad Wala Siyang ama o ina

Kufuwan Kapantay o Katulad

Ang Pangkalahatang Kahulugan

Hinihingi ni Allah mula sa kanyang marangal na Propeta na sabihin sa mga manunuyang Mushrikeen[2] na ang aking Panginoon na aking sinasamba, na kung saan ko kayo inaanyaya sa pagsamba sa Kanya, Siya ay ang Nag-iisa ang Natatangi, wala Siyang katambal at wala Siyang katulad, at walang katulad sa Kanyang Sarili at Kanyang katangian at sa Kanyang mga gawa. Sapagkat Siya ay Nag-iisa ang Natatangi, hindi katulad ng pag-uusig ng mga Kristiyano at sa kanilang paniniwala sa Trinidad (Ang Amah, anak at Espiritu Santo), at hindi rin katulad ng panananampalataya ng mga Mushrikeen na

maraming diyos. Nabanggit sa Aklat na At-Tasheel li ‘uloom at Tanzeel[3](Alamin mo na si Allah ay nagkatangian ng Al Waahid (Ang Nag-iisa) at ito ay may maraming kahulugan. Una, Siya ay Nag-iisa at walang pangalawa na kasama Niya at ito ay nagtatanggi ng (katangian) ng pangmaramihan. Pangalawa, Siya at Nag-iisa at walang Siyang kapantay. Pangatlo, Siya ay Nag-iisa at hindi nababahagi. Ang Layunin ng kabanata (na ito) ay pagtanggi ng Shirk[4] bilang sagot sa mga Mushrikeen. Si Allah ay nagtatag sa Banal na Qur’an ng maraming mga patunay tungkol sa Kanyang Kaisahan. Dahil si Allah ay walang katulad, hindi maaring maykaroon Siya ng anak sapagkat ang pagkakaroon ng anak ay hindi maari kapag wala Siyang asawa. Siya ay hindi ipinanganak mula ama at ina sapagkat lahat ng ipinanganak ay may simula at si Allah ay Nauna na hindi nilikha kaya’t hindi tama na Siya ay ipapanganak at magkakaroon Siya ng anak sapagkat Siya ay ang Nauna at wala nang mas nauna pa sa Kanyang pag-iral. Wala Siyang katambal o kapantay o katulad ni isa mula sa Kanyang nilikha, sa Kanyang Sarili, sa Kanyang katangian, at sa Kanyang gawa.

Pagsasanay

1. Isuat ang mga sumusunod na salita sa kanilang tamang lugar mula sa mahalagang Soorah.

(Ahad – As Samad – Yalid – Yoolad – Kufuwan)

Bismillahir Rahmanir Raheem

Qul Huwallahu ______ (1) Allahu ______ (2) Lam _____ wa lam Yoolad (3) Wa lam yakul lahu ____ ahad (4)

2. Ipagdugtong ang mga salita at kanilang kahulugan

Ahad                        Ang Panginoon

As-Samad             Nag-iisa na wala nang ibang Panginoon liban Niya

Lam Yalid            Kapantay o Katulad

Kufuwan              Wala Siyang anak na lalaki o babae

3. Magbanggit ng tatlong katangian ng mga katangian ni Allah.

4. Ipaliwanag ang pananampalatayang Trinidad ng mga Kristiyano.

5. Magbanggit ng dalawang pag-gagabay mula sa mga mahalagang Soorah.

Araling Pambahay

Isaulo ang Soorah Al-Ikhlas ng mainam na pagkabisa.

---

[1] Luwalhatiin Siya, ang Kataastaasan

[2] Mga nagsasagawa ng Shirk: mga sumasamba sa diyos-diyosan, mga pagano.

[3] Isang Aklat

[4] Pagtambal sa Allah ng ibang diyos-diyosan

Tafseer Soorah Al-Ikhlas

 

Masjid Fanar Doha, Qatar

Tafsir Ibn Kathir sa Wikang Filipino

I download sa PDF file: http://viewer.zoho.com/docs/ndkdg

Ito ay ipinahayag sa Makkah

Ang dahilan kung bakit naipahayag ang Soorah na ito at mga kabutihan nito

Naitala ni Imam Ahmad mula kay Ubayy bin Ka’b na sinabi ng mga Mushrikoon[1] sa Propeta na, ”O Muhammad! Sabihin mo sa amin ang lahi ng iyong Panginooon.” Kaya’t ipinahayag ni Allah

[قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ - اللَّهُ الصَّمَدُ - لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ - وَلَمْ يَكُنْ لَّهُ كُفُواً أَحَدٌ ]

(Ipagbadya (O Muhammad): “Siya si Allah, ang Nag-iisa. Allahus-Samad! (Si Allah ang Walang Hangan, ang Sakdal at Ganap) Hindi Siya nagkaanak at hindi rin Siya ipinanganak. At walang anuman ang sa Kanya ay maihahalintulad.”) Ito ay katulad ng naitala ni At-Tirmidhi at Ibn Jarir at sa kanilang salaysay, kanilang dinagdag,

[الصَّمَدُ]

“Ang (As-Samad) ay Ang Siya na hindi nagkakaanak, ni hindi rin Siya ipinanganak, sapagkat walang ipinanganak nang hindi namamatay, at walang namamatay nang hindi nag-iiwan ng mana, at tunay na si Allah ay hindi namamatay at hindi nag-iiwan ng kahit anong mana.

[وَلَمْ يَكُنْ لَّهُ كُفُواً أَحَدٌ ]

(At walang anuman ang sa Kanya ay maihahalintulad). Ang ibig sabihin nito ay wala Siyang kapareho, wala Siyang kapantay, at wala kagaya niya sa kahit anumang paraan.” Ito ay naitala din ni Ibn Abi Hatim at ito ay nabanggit bilang isang Mursal[2] na uri ng salaysay. Sinabi ni At-Tirmidhi, “At ito ang pinaka tama sa lahat.”

Isang Hadith tungkol sa Kabutihan nito

Nagsalaysay si Al-Bukhari mula kay ‘Amrah in ‘Abdur-Rahman, na dating nanatili sa bahay ni ’Aishah, ang asawa ng Propeta, na sinabi ni ’Aishah, ”Nagpadala ang Propeta ng isang lalaki bilang komandante sa isang digmaan at siya ang Imam ng kanyang mga kasama sa pagdarasal na may pagbigkas (ng Qur’an). Kanyang winawakasan ang kanyang pagbigkas sa pagbigkas ng ‘(Ipagbadya (O Muhammad): “Siya si Allah, ang Nag-iisa). Nang sila ay umuwi na, ito ay kanilang binanggit sa Propeta at sinabi niya,

«سَلُوهُ لِأَيِّ شَيْءٍ يَصْنَعُ ذَلِكَ؟»

(Tanungin ninyo siya kung bakit niya ginagawa yaon). Kaya’t tinanong nila siya at sinabi niya, ‘Dahil ito ay ang paglalarawan sa Ar-Rahman at mahal ko na bigkasin ito. Kaya’t sinabi ng Propeta

«أَخْبِرُوهُ أَنَّ اللهَ تَعَالَى يُحِبُّه»

“(Sabihin mo sa kanya na mahal siya ni Allah ang Pinakamataas)” Ganito naitala ang Hadith na ito ni Al-Bukhari sa kanyang Aklat ng Tawhid. Naitala din ito ni Muslim at An-Nasa’i. Sa kanyang Aklat ng Salah, initala ni Al-Bukhari na sinabi ni Anas, “Isang lalaki mula sa Ansar ang dati nang namumuno sa mga tao sa pagdarasal sa Masjid ng Quba’. Sa tuwing siya ay mag uumpisa ng isang Surah na pagbibigkas ng pagdarasal na pinamumunuan niya, kanyang sinisimulan iyon sa pagbigkas ng ‘Siya si Allah, ang Nag-iisa’ hanggang matapos niya ang buong Surah. Pagkatapos siya ay nagbibigkas ng isa pang surah pagkatapos niyon. At ito ay parati niyang ginagawa sa bawat Rak’ah. Kaya’t siya ay kinausap ng kanyang mga kasamahan tungkol dito; ‘Tunay na sinisimulan mo ang Pagdarasal sa Soorah na ito. At iniisip mo na hindi pa sapat ito sa iyo hangga’t di ka makapagbigkas ng iba pag Soorah. Kaya dapat ay bigkasin mo o iwan mo at magbigkas ka na lang ng ibang Soorah.’ Sagot ng lalaki, ‘Hindi ko ito iiwan. Kung nais ninyong ipagpatuloy ko ang pamumuno sa inyo sa pagdarasal, gagawin ko ito; at kapag ayaw ninyo dito, iiwan ko kayo.’ Kanilang tinuturing na siya ang pinakamainam sa kanila sa pamumuno sa pagdarasal at ayaw nila ang iba liban sa kanya na pamunuan sila.Kaya’t nang dumating ang Propeta, kanilang itong ipinaalam sa Propeta at sinabi niya,

«يَا فُلَانُ، مَا يَمْنَعُكَ أَنْ تَفْعَلَ مَا يَأْمُرُكَ بِهِ أَصْحَابُكَ، وَمَا حَمَلَكَ عَلَى لُزُوم هَذِهِ السُّورَةِ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ؟»

(O pulan! Ano ang nagpigil sa iyo na gawin kung ano ang inuutos sa iyo ng iyong mga kasamahan, at ano ang nagkusa sa iyo na manatiling bigkasin ang Soorah na ito sa bawat Rak’ah). Sinabi ng lalaki, ‘Tunay na mahal ko ito.’ Tugon ng Propeta,

«حُبُّكَ إِيَّاهَا أَدْخَلَكَ الْجَنَّة»

(Ang pagmamahal mo dit ay magdudulot sa iyo na makapasok sa paraiso). Ito ay naitala i Al-Bukhari, na may putol putol na Isnaad[3], subalit sa paraan na nagpapahiwatig ng kanyang pagsang-ayon

Isang hadeeth na nagbanggit na ang Soorah na ito ay katumbas ng 1/3 ng Qur’an

Naitala ni Al-Bukhari mula kay Abu Sa’id na may isang lalaking nakarinig nag bigkas ang isa pang lalaki ng

[قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ]

(Ipagbadya (O Muhammad): “Siya si Allah, ang Nag-iisa) at ito ay kaniyang inuulit ulit. Kaya’t nang sumapit ang umaga, ang lalaking ito ay pumunta sa Sugo ni Allah at binanggit ito sa kanya, at tila bagang ito ay kanyang minamaliit. Sinabi ng Propeta,.

«وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنَّهَا لَتَعْدِلُ ثُلُثَ الْقُرْآن»

(Sumusumpa ako sa Kanya na may hawak ng aking kaluluwa, tunay na ito ay katumbas ng 1/3 ng Qur’an.) Ito ay naitala din ni Abu Dawud at An-Nasa’i. Isa pang hadeeth na naitala ni Al-Bukhari mula kay Abu Sa’id, nawa’y kalugdan siya ni Allah, na sinabi ng Sugo ni Allah sa kanyang mga kasamahan,

«أَيَعْجِزُ أَحَدُكُمْ أَنْ يَقْرَأَ ثُلُثَ الْقُرْآنِ فِي لَيْلَةٍ؟»

(May isa ba sa inyo na kayang bumasa ng 1/3 ng Qur’an sa isang gabi?) Ito ay isang bagay na mahirap sa kanila at kanilang sinabi, “Sino sa amin ang kayang gawin iyon o Sugo ni Allah” Tugon niya,

«اللهُ الْوَاحِدُ الصَّمَدُ ثُلُثُ الْقُرْآن»

(“Si Allah ay ang Iisa, ang As-Samad” ay 1/3 ng Qu’an). Mag-isang nagtala si Al-Bukhari sa Hadeeth na ito.

Isa pang Hadeeth na ang pagbasa nito ay makakapagdulot na makapasok sa Paraiso

Itinala ni Imam Malik bin Anas mula kay ‘Ubayd bin Hunayn na narinig niya si Abu Hurayrah na nagsabi, “Lumabas ako kasama ng Propeta at nakarinig siya ng isang lalaki na nagbabasa ng ‘Ipagbadya, Siya si Allah ang Iisa.’ Kaya’t sinabi ng Sugo ni Allah,

«وَجَبَت»

(Kinakailangan!) Tanong ko, ‘Anong kinakailangan’ Tugon niya,

«الْجَنَّة»

(Ang Paraiso.)'' Ito ay naitala din ni At-Tirmidhi at An-Nasa'i sa pamamagitan ni Malik at sinabi ni At-Tirmidhi, “Hasan Sahih Gharib”. Hindi namin alam ito kundi sa salaysay lamang ni Malik.” Ang hadeeth na kung saan sinabi ng Propeta,

«حُبُّكَ إِيَّاهَا أَدْخَلَكَ الْجَنَّة»

(Ang pagmamahal mo dito ay magdudulot sa iyo na pumasok sa Paraiso) ay nabanggit na.

Isang Hadeeth tungkol sa pag ulit ng Soorah na ito

Itinala ni ‘Abdullah bin Imam Ahmad mula kay Mu’adh bn Abdullah bin Khubayn, na nag-ulat na sinabi ng kanyang ama, “Nauhaw kami at dumilim na habang naghihintay kami sa Sugo ni Allah upang pamunuan kami sa pagdarasal. Nang siya ay lumabas, kinuha niya ang kamay ko at nagsabi,

«قُل»

(Sabihin mo). At siya ay tumahimik. Pagkatapos sinabi niya uli,

«قُل»

(Sabihin mo). Kaya’t sinabi ko, ”Ano ang aking sasabihin’. Sinabi niya

[قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ]

وَالْمُعَوِّذَتَيْنِ حِينَ تُمْسِي وَحِينَ تُصْبِحُ ثَلَاثًا، تَكْفِكَ كُلَّ يَوْمٍ مَرَّتَيْن»

(Sabihin mo: “Siya si Allah, ang Nag-iisa, » at ang dalawang Soorah ng Pagpakupkop (Al-Falaq at An-Naas) kapag darating na ang gabi at umaga ng tatlong ulit. Sila ay magiging sapat na para sa iyo dalawang ulit sa isang araw.” Ang hadeeth na ito ay naitala din ni Abu Dawud, At-Tirmidhi at An-Nasa’i. Sinabi ni At-Tirmidhi, ”Hasan Sahih Gharib”. Ito ay naitala din ni An-Nasa’i sa ibang Isnaad sa ganitong wording,

«يَكْفِكَ كُلَّ شَيْء»

(Sila ay sapat na sa iyo laban sa lahat)

Isa pang Hadeeth tungkol sa pagsumamo sa mga ito sa pamamagitan ng mga Pangalan ni Allah

Sa kanyang Aklat ng Tafsir, naitala i An-Nasa’ mula ka ’Abdullah bin Buraydah, na nag ulat mula sa kanyang ama na pumasok siya sa Masjid kasama ang Sugo ni Allah, at may isang lalaking nagdarasal at nagsusumamo na sinasabi, “O Allah ! Tunay po na humihingi ako sa Iyo sa pamamagitan ng aking pagsasaksi na walang diyos na dapat sambahin liban sa Iyo. Ikaw ang Nag-iisa, ang Walang Pangangailangan na Tagapagtustos ng lahat, ang hindi nagka anak at hindi Ka rin ipinanganak, at walang maihahambing sa Iyo.” Sinabi ng Propeta,

«وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَدْ سَأَلَهُ بِاسْمِهِ الْأَعْظَم، الَّذِي إِذَ

(Sumusumpa ako sa Kanya na may hawak ng aking kaluluwa, tunay na siya ay humingi sa Kanya sa pamamagitan ng Kanyang Pinakadakilang Pangalan, na kung saan kapag…)

Isang hadeeth tungkol sa paghanap ng lunas sa pamamagitan ng mga Soorah na ito

Itinala ni Al-Bukharimula kay ‘Aishah na sa tuwing nasa kama na ang Propeta sa gabi, kanyang pinagsasama ang kanyang mga palad at hinihipan niya ito. At siya ay magbabasa sa kanyang (mga palad), ‘(Ipagbadya: “Siya si Allah, ang Nag-iisa.), ‘Ipagbadya: Ako ay nagpapakupkop sa Panginoon ng Al-Falaq’, at ‘Ipagbadya: Ako ay nagpapakupkop sa Panginoon ng sangkatauhan.’ Pagkatapos kanyang pupunasan ang ano man ang kaya niyang punasan sa kanyang katawan ng kanyang mga palad. Sisimulan niya sa pagpunas ng kanyang ulo at mukha at ang unahang parte ng kanyang katawan nang tatlong ulit. Ito ay naitala din ng mga nagtatala ng Sunan.[4]

[بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ ]

Sa Ngalan ni Allah, Ang Mahabagin, Ang Maawain

[قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ - اللَّهُ الصَّمَدُ - لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ - وَلَمْ يَكُنْ لَّهُ كُفُواً أَحَدٌ ]

(Ipagbadya (O Muhammad): “Siya si Allah, ang Nag-iisa. Allahus-Samad! (Si Allah ang Walang Hangan, ang Sakdal at Ganap) Hindi Siya nagkaanak at hindi rin Siya ipinanganak. At walang anuman ang sa Kanya ay maihahalintulad.”) Nabanggit na kung ano ang dahilan na pagkapahayag ng Soorah na ito. Sinabi ni ‘Ikrimah, “Nang sabihin ng mga Hudyo, ‘Sinasamba naming si ‘Uzayr ang Anak ni Allah,’ at ang mga Kristiyano naman ay nagsasabi, ‘Sinasamba naming ang Kristo (Hesus), ang Anak ni Allah,’ at ang Zoroastrians ay nagsabi, ‘Sinasamba naming ang Araw at Buwan’, ang mga Pagano ay nagsasabi, ‘Sinasamba naming ang mga Rebulto,’ Ipinahayag ni Allah sa Kanyang Sugo,

[قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ]

(Siya si Allah ang Nag-iisa.'') Ibig sabihin Siya ay ang Nag-iisa, Ang Natatangi, walang Katambal, walang Katulong, walang katunggali, walang kapantay at walang maihahambing sa Kanya. Ang salitang ito (Al-Ahad) ay hindi maaring gamitin ninuman liban lamang ni Allah ang Makapangyarihan at Dakila, sapagkat Siya ay ganap sa lahat ng kanyang katangian at gawa. Tungkol sa Kanyang salita,

[اللَّهُ الصَّمَدُ ]

(Allah As-Samad.) Nag ulat si ‘Ikrimah na sinabi ni Ibn Abbas, “Ang kahulugan nito ay Siya ang sinasandigan ng lahat ng nilikha sa kanilang pangangailangan at mga hiling.” Nag-ulat si ‘Ali bin Abi Talhah mula kay Ibn ‘Abbas, “Siya ang Panginoon na ganap sa Kanyang kapangyarihan, ang pinaka Marangal na ganap sa Kanyang karangalan, ang Pinaka Kahanga-hanga na ganap sa kanyang pagkahanga-hanga, Ang Matimpihin na ganap sa Kanyang pagka matimpihin, Ang sangat sa Kaalaman na ganap sa kanyang kaalaman, ang Pinaka Matalino na ganap sa Kanyang karunungan. Siya ay ang ganap sa lahat ng aspeto ng karangalan at kapangyarihan. Siya si Allah, luwalhatiin Siya. Ang mga katangian na ito ay hindi naangkop sa iba liban sa Kanya. Wala siyang kapantay at walang Siyang katulad. Luwalhatiin si Allah, ang Nag-iisa, ang Di-malabanan.” Nag-ulat si Al-A’mash mula kay Shaqiq, na nagsabi na sinabi ni Abu Wa’il,

[الصَّمَدُ]

(As-Samad.) ay ang Panginoon na ganap ang pamamahala.''

Si Allah ay Malaya sa pagkakaroon ng mga Anak at magka anak

Sinabi ni Allah,

[لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ - وَلَمْ يَكُنْ لَّهُ كُفُواً أَحَدٌ ] (Hindi Siya nagkaanak at hindi rin Siya ipinanganak. At walang anuman ang sa Kanya ay maihahalintulad.”) ang ibig sabihin, wala siyang mga anak, magulang o asawa. Sinabi ni Mujahid, [وَلَمْ يَكُنْ لَّهُ كُفُواً أَحَدٌ ] (At walang anuman ang sa Kanya ay maihahalintulad.”) “Ang ibig sabihin nito ay Wala siyang asawa.’ Ito ay katulad ng pagsabi ni Allah, [بَدِيعُ السَّمَـوَتِ وَالاٌّرْضِ أَنَّى يَكُونُ لَهُ وَلَدٌ وَلَمْ تَكُنْ لَّهُ صَـحِبَةٌ وَخَلَقَ كُلَّ شَىْءٍ] (Siya ang Pinagmulan ng mga kalangitan at kalupaan. Paano Siya magkaakroon ng anak gayong Siya ay walang asawa? At Siya ang lumikha ng lahat ng bagay at Siya ang Ganap na Nakakaalam ng lahat ng bagay.) (6:101) Ibig sabihin, pag-aari Niya ang lahat at nilikha Niya ang lahat. Kaya’t papaano Siya magkakaroon ng katambal mula sa Kanyang mga nilikha na kapantay Niya, o kamag anak na kahalintulad Niya, luwalhatiin si Allah na Malaya sa mga bagay na iyan. Sinabi ni Alah, [وَقَالُواْ اتَّخَذَ الرَّحْمَـنُ وَلَداً - لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْئاً إِدّاً - تَكَادُ السَّمَـوَتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنشَقُّ الاٌّرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدّاً - أَن دَعَوْا لِلرَّحْمَـنِ وَلَداً - وَمَا يَنبَغِى لِلرَّحْمَـنِ أَن يَتَّخِذَ وَلَداً - إِن كُلُّ مَن فِى السَّمَـوَتِ وَالاٌّرْضِ إِلاَّ آتِى الرَّحْمَـنِ عَبْداً - لَّقَدْ أَحْصَـهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدّاً - وَكُلُّهُمْ ءَاتِيهِ يَوْمَ الْقِيَـمَةِ فَرْداً ] (At sila ay nagsasabi: “Ang Pinakamahabagin (Allah) ay nagkaanak ng isang lalaki. Katotohanang kayo ay nagtambad (nagtaguri) ng isang kakila-kilabot na masamang bagay. Na (dahil dito) ang kalangitan ay halos mapunit, at ang kalupaan ay mabiyak mula sa ilalim, at ang kabudukan ay malansag sa pagkaguho. Nasila ay nagpaangkin ng isang anak (na lalaki) sa Pinakamahabagin. At hindi katampatan (sa Kamahalan) ng Pinakamahabagin na Siya ay magkaanak ng anak (na lalaki). Walang sinuman ang nasa kalangitan at kalupaan ang paparoon sa Pinakamahabagin na (siya’y) hindi isang alipin. Katotohanang batid Niya ang bawat isa sa kanila, at silang lahat ay nabilang Niya sa ganap na pagsusulit. At lahat sila ay paparoon sa Kanya na nag-iisa sa Araw ng Muling Pagkabuhay.) (19:88-95) [وَقَالُواْ اتَّخَذَ الرَّحْمَـنُ وَلَداً سُبْحَانَهُ بَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُونَ - لاَ يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ ] (At sila ay nagsisipagturing: “Ang Pinakamahabagin ay nagkaroon ng anak an lalaki.” Luwalhatiin Siya! Sila a mararangal na alipin lamang.) (21:26-27) Sinabi din ni Allah, [وَجَعَلُواْ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَباً وَلَقَدْ عَلِمَتِ الجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ .سُبْحَـنَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ-] (At sila ay kumatha (ng kasinungalingan), na sa pagitan Niya at ng Jinn ay may pagkakamag-anak, datapuwa’t matagal nang batid ng Jinn na sila (na gumawa ng gayong pagbibintang) ay dadalhin (sa kaparusahan). (37:158-159) Sa Sahih Al-Bukhari, naitala (na sinabi ng Propeta), «لَا أَحَدَ أَصْبَرُ عَلَى أَذًى سَمِعَهُ مِنَ اللهِ، يَجْعَلُونَ لَهُ وَلَدًا، وَهُوَ يَرْزُقُهُمْ وَيُعَافِيهِم» (Wala nang mas mapagpasensya kay Allah sa mga bagay na naririnig Niya. Sila ay nagparatang ng anak sa Kanya, samantalang Siya ang nagbibigay ng kanilang pangkabuhayan at nagpapagaling sa kanila.) Naitala din ni Al-Bukhari mula kay Abu Hurayrah na sinabi ng Propeta, «قَالَ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ: كَذَّبَنِي ابْنُ آدَمَ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ ذَلِكَ، وَشَتَمَنِي وَلَمْ يَكُنْ لَهُ ذَلِكَ، فَأَمَّا تَكْذِيبُهُ إِيَّايَ فَقَوْلُهُ: لَنْ يُعِيدَنِي كَمَا بَدَأَنِي، وَلَيْسَ أَوَّلُ الْخَلْقِ بِأَهْوَنَ عَلَيَّ مِنْ إِعَادَتِهِ، وَأَمَّا شَتْمُهُ إِيَّايَ فَقَوْلُهُ: اتَّخَذَ اللهُ وَلَدًا، وَأَنَا الْأَحَدُ الصَّمَدُ، لَمْ أَلِدْ وَلَمْ أُولَدْ، وَلَمْ يَكُنْ لِي كُفُوًا أَحَد» (Sinabi ni Allah, ang Makapagyarihan, ang Dakila, ”Ako ay ikinaila ng anak ni Adan at wala siyang karapatan na gawin ito, inaabuso niya Ako at wala siyang karapatan na gawin ito. Ang kanyang pagkaila sa Akin ay ang kanyang salita, “Hindi Niya ako lilikhain muli katulad ng paglikha Niya sa akin noong una.’ Subalit ang paglikha muli sa kanya ay mas madali kaysa sa unang paglikha sa kanya. Ang pag abuso niya sa Akin ay ang kaniyang salita, ‘Si Allah ay nagka-anak. Subalit ako ay Nag-iisa, ang Panginoon na Walang Pangangailangan. Hindi Ako nagka-anak at hindi din Ako ipinanganak, at walang maihalintulad sa Akin.”) Ito na ang katapusan ng Tafser ng Soorah Al-Ikhlas at ang lahat ng papuri at biyaya ay ukol kay Allah lamang.

---

[1] Mga taong sumasamba sa mga diyos-diyosan (Idolators)

[2] Ang Mursal ay isang uri ng salaysay na ang nagsasalaysay ay isang Sahabi o Kasamahan ni Propeta Muhammad sallallahu alaihi wa sallam.

[3] Muallaq. Isang hadeeth na putol ang Isnaad. (Dapat ang lahat ng mananalaysay ng hadeeth ay nagkita nga upang sa gayon may patunay na narinig ng bawat isa ang hadeeth mula sa nagsabi sa kanya hangga’t umabot ito sa Propeta Muhammad s.a.w.)

[4] Mga dalubhasa sa Hadeeth na nagtala ng Sunan. Sina At-Tirmidhi, An-Nasa’i, Ibn Majah, Abu Dawud.